ağlıma geldi. Böyük bir xestexanada işleyen o dostum her gün yenice ana olmuş xeyli cavan qızı ve küçe qadınını qebul etmeli olurmuş. Odur ki, o, qadınların, en çox da yoxsul qadınların ustaca qurduqları torlara cibleri müfte qazancla, pulla dolub-daşan erkeklerin xam bir şikar kimi nece düşdüklerine aid her cür inanılmaz biabırçılıqlardan xeberdar idi. O deyirdi ki: «Cavan qızların bekaretini adeten onların öz mühitinden ve sinfinden olan adamlar pozurlar. Bu sahedeki müşahidelerim esasında men cild-cild eserler yaza bilerem. İmkansız ailelerden olan cavan qızların bekaretinin pozulması işi adeten zenginlerin ayağına yazılır. Bu qenaeti sonradan ve yalandan yaradırlar. Zenginler adeten onlara qeder derilmiş ve ya ikinci kere çiçekleyen gülleri qoxlayırlar. Qönçelerin siftesini dermek şerefi ise heç vaxt onlara nesib olmur».

Bu sözler xatirimde canlanınca men üzümü qadına sarı tutub, qehqehe çekdim.

— Amma sen heç vaxt inanmazsan ki, senin gerçek tarixçen mene yaxşı bellidir. O zadegan seninle olan ilk kişi xeylağı deyilmiş!
— Sen ne danışırsan, qoçum?! And içerem ki, menimle sifte eden o olub!
— Yalan deyirsen, nazlı quzum.
— Vallahı, yalan demirem.
— Yox, yalan deyirsen. Yaxşısı budur, her şeyi olduğu kimi açıb danış.

Göründüyü kimi, o, bundan hem teeccüblenmişdi, hem de tereddüd edirdi. Men ise dediyimde möhkem dayanmışdım.

— Canım-gözüm, axı, sen bilmirsen ki, men sehrbazam, ürekleri oxuyuram. Eger özün üreyindekini açıb demesen, onsuz da men seni hipnoz edib, bütün heqiqeti öyreneceyem.

Bütün küçe qadınları kimi o da dardüşünceli olduğundan ürkek-ürkek menden xeber aldı:

— Sen bunu haradan bilirsen ki?
— Yaxşı, yaxşı, danış görek, — deye direndim.
— Esline qalanda ilk macera ile bağlı danışılacaq ele bir şey de yoxdur. Mehellemizde bayram idi. Bu münasibetle Aleksandr adlı bir aşpazı biş-düş üçün devet etmişdiler. O da öz missiyasına başlayan kimi ona-buna gösteriş vermeye girişmişdi. «Ağa», «xanım» demeden her kesi öz

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 8 >>