buyruq quluna çevirmişdi, lap yerin yiyesi kimi davranırdı. Ucaboylu, iri cüsseli bir adam idi. Cive kimi bir an da yerinde durmur, qaynayırdı. Ele hey deyirdi: «Yağ getirin, yumurta verin, şerabı buradan götürün». Hem de gerek elden-ayaqdan iti olaydın, yoxsa cinlenib, qarşısındakına ele sözler deyirdi ki, adamın yeddi qatından keçirdi.

Axşama doğru iş-güc azaldığından, o, eyvana çıxıb, qelyan çekirdi. Qucağımda bir yığın boşqabla onun yanından keçende mene: «Ay qız, belke seninle bir çay kenarına enek. Meni bu yerlerle bir az tanış edesen?» — dedi. Men de axmaq kimi inandım ve ona qoşulub getdim. Ele çayın sahiline çatmağımızı gördüm, meni ele qefil, ele celd altına basdı ki, özümü itirmeyim bir yana dursun, bunu niye etdiyini de kesdire bilmedim. Ele hemin günün axşamı, saat doqquzda çıxıb getdi. Bundan sonra onu bir daha görmedim…

— Ele bu? – deye soruşdum.
— He. Florenten de ondandır…
— Florenten? O kimdir ele?
— Oğlum.
— Bele de! Yaxşı deyirsen. Çox yeqin ki, sen özünün o avarçekme heveskarı olan aşiqini de inandırmısan ki, Florentenin atası odur, elemi?
— Aydın meseledir.
— Yeqin ki, o zengin idi, deyilmi?
— He. O, Florentenin adına hesaba pul da qoyub. Bu sayede ilde üç yüz frank qazancım olur.

Bu ehvalat mende derin bir teessürat buraxmışdı.

— Çox gözel, meleyim, çox pakize, — dedim. – Demeli, sizleri ağıldan kasad hesab edenler yanılırmışlar. Bes indi Florenten neçe yaşındadır?
— Bu yaxınlarda on iki yaşı tamam olacaq. Bu yaz ilk defe din ayinleri sinfine gedecek.
— Çox gözel. Anladığım qederiyle, sen o vaxtdan beri bu yolun yolçususan?
O, derinden köks ötürdü: bu, öz acı taleyine boyun eymiş adamın sözsüz etirafı kimi anlaşılmalıydı.
— Elimden başqa ne gelerdi ki?

Qefleten otaqda möhkem guppultu qopdu ve men yataqdan dik atıldım. Çox yeqin ki, kim ise yere yıxılmışdı, indi ise qaranlıqda elleri ile divarlardan tutub, ayağa qalxmağa çalışırdı.

Şamdanı elime alıb, qezeb ve çaşqınlıq dolu baxışlarla

<< 1 ... 4 5 [6] 7 8 >>