etrafa göz qoydum. Qadın da yerinden dikeldi, meni sakitleşdirmek meqsediyle qucaqladı ve pıçıldadı:
— Ele bir şey deyil, qoçum. İnan ki, buna heç diqqet yetirmeye de deymez.

Axır ki, bu qeribe guppultunun geldiyi semti teyin ede bildim. Çarpayının baş terefindeki divar şkafının qapısına doğru yöneldim ve onu var gücümle dartdım… Qarşımda öz çelimsiz varlığıyla tir-tir titreyen, qorxudan kağız kimi ağarmış çöhresindeki qorxu ve yalvarış dolu iri gözlerini mene diken kiçik bir oğlan uşağı peyda oldu: göründüyü kimi, o, şkafa qoyulan hesir stulda yatıbmış ve yuxulu iken yere yıxıldığı üçün indi döşemede karıxıb qalmışdı.

Veziyyeti bele görende o, elini anasına teref uzadaraq hönkürdü:

— Men bilmedim, anacan, teqsir mende deyil. Yuxuladığım üçün yıxıldım. Mene acığın tutmasın, anacan, teqsir mende olmadı.
Qadına sarı dönerek xeber aldım:

— Bu ne oyundur bele?
Xecalet ve dilxorluq arasında çapalayan qadın xırıltılı sesle dedi:
— Elimden başqa ne gelerdi axı? Onu pansiona vermek üçün qazandığım pul yetmir, ayrıca uşaq otağı olan bir ev kiralamağa ise imkanım yoxdur. Müşteri düşmeyende onu öz yanımda yatırdıram. Müşteri bir ve ya iki saatlığına gelende uşaq sessiz-semirsiz şkafda oturub dözür ve başa düşür ki, bele de lazımdır. Amma müşteri senin kimi, yeni bir geceliyine gelende balam üçün bütün geceni orada, stulda yatmaq çetin olur, küreyi qacıyır. Axı, onun hele ne yaşı var ki?.. Belke bu da onun günahıdır, he?.. Bütün geceni sen de stulda o veziyyetde yatsaydın, görerdik buna nece dözürsen… Belke de ağzına geleni deyerdin adama…

Esebileşib özünden çıxdığı üçün qadın artıq sesini başına atmışdı.

Oğlan ise durmadan ağlayırdı. Zavallı uşaq. Cılız ve ürkek mexluq. Beli, soyuq ve qaranlıq şkafda böyüyen, ara-sıra, yeni anası müşterisiz qalandan-qalana onun yanında, isti yataqda uyuyan bu oğlan heqiqeten de helelik zavallı, cılız ve ürkek uşaq tesiri bağışlayırdı adama.

Bütün bunları düşündükce acı qeher hissi boğazımı bürüdü ve men sabahı

<< 1 ... 5 6 [7] 8 >>