. Narahat olma dedim. Bu iş bitəcək
- Yaxşı...yaxşı.. sən deyən olsun. Gedə bilərsən.
***
Səhəri gün departamentə hər kəsdən əvvəl yenə Firuzə gəlmişdi. Fikirli halda masa arxasında əyləşib yenə də ağ kağızı qara qələmlə qaralayırdı. Ayşənin girməsi ilə Firuzə ona ilişməsin deyə başqaları gələnə qədər otaqda birlikdə olmaq istəmədi. Dərhal yerindən durub otaqdan çıxmışdı. Ayağını çölə qoymuşdu ki, kuryerin əlində zərflə içəri girməsi bir oldu.
- Sabahınız xeyir. Firuzə xanım?
- Yoxdur.
- Zərf ona çatacaqdı.
- Mənə nə. Gözlə orada....ya da dayan...verin mənə mən çatdıraram.
- Amma..
- Aaa fərqi nədir. O Allah bilir nə vaxt gələcək. Mən çatdıraram narahat olmayın.
- Yaxşı. O zaman bura imza atın zəhmət olmasa.
Ayşə kuryerin kağızına baxmadan imza ataraq zərfin sağını solunu çevirərək baxmağa başladı. Kuryer ayağın çölə qoyar -qoymaz zərfi açmağa cəhd etdi.
Baxaq görək nə gizlədirsən bizdən Firuzə xanım.....vay vay vay... demək belə ha... korun istədiyi bir göz Allah verdi iki göz.
Ayşə əlində zərfi oxuya oxuya sevinərək yerinə keçdi. Və zərfi paramparça edərək zibil qutusuna atdı. Işçilər yavaş yavaş yığışışrdılar. Firuzə isə iclas vaxtını gözləmək üçün bağçada oturmuşdu. Kənanın uzaqdan gəldiyini görsə də əhəmiyyət verməyərək baxışlarını ayrı nöqtəyə zilləmişdi.
- Salam.
- ....
- Dünənə evə çatanda xəbər elə dedim. Amma eləmədin
- ....
- Düzdür axşam gəldim baxdım eyvanda oturmuşdun. Demək sağ salamat çatmışdın.
- ...
- Yenə nə oldu? Kim dəydi xətrinə?
- Heç nə..
- Niyə o zaman beləsən.
- Kənan xahiş edirəm. tək qalmaq istəyirəm.
- Hmm.. ok... problem yoxdur.
- Ey. Neynirsən.. burax qolumu.
- Gəl gedək. Tək qalacağın yerə aparıram.
- Uşaqlıq etmə. Işlərim var. Burax qolumu. Bezdim sənin bu hərəkətlərindən.
- Mən sənin rəhbərinəm bu günlük icazə verirəm.
- Zarafat eləmriəm burax qolumu. Hamı bizə baxır. Buabər oldum sayəndə.
- Mən biabır oldume.. məni hələ belə görən olmayıb. Bax gör nə günlərə qoymusan məni.
- Yaxşı