burax gedim. Iclasımız var.
- Gəl dedim.. indi alacağam çiynimə onda biabır olacaqsan bax.
- Kənan!
- Cavab qaytarma, gəl dedim.
Kənan Firuzəni zorla dartaraq maşına gətirdi. Yol boyu nə qədər cəhd etsə də Firuzə sifətini sallamış, gülmürdü.
- Aaa olmadı bu.. bayaqdan min hoqqadan çıxdım bir dəfə gülmədin. Mən də pis oluram. Hanı o dil qəfəsə qoymayan qız. Mən onu istəyirəm. o gəlsin.
- Kənan bax, həqiqətən əhvalım yoxdur nolar burax gedim.
- Yaxşı.. amma buraxmıram. Sadəcə elə bir yerə aparacağam ki, səssizlikdə dincələsən.
- Kənan..
- Sus.. getdik.
Kənan Firuzəni şəhərdən kənara gözəl mənzərəli bir yerə gətirmişdi. Daha çox ailəli uşaqlı adamlar var idi ətrafda. Firuzə halsız halda maşından düşəndə qarşısında dayanan Kənanı gördü.
- Nə oldu?
- Bax bura bu sifətlə gəldin. Heç nə demirəm, amma gedəndə bu sifətlə getməyəcəksən. Indi danış görüm nə olub.
- Heç nə.
- Firuzə.. özünü mənə tanıtma. Səni əlimin içi kimi tanıyıram. Barmağımla toxunsam bu saat ağlayacaqsan....ey.. ey ağlama.. bağışla.. yaxşı sakit ol.
Firuzə Kənaın sözlərindən sonra ğalamğa başladı. Uzun zamdnır evdə də tək qaldığından kiminləsə danışı dərdləşmirdi. Amma Kənanla da dərdləşmək fikri yox idi. Sadəcə bu gün ondan gerçəkdən istlik, mərhəmət hiss etmişdi. Buna ehtiyacı olduğunu həmin an anladığı üçün ağlamağa başladı. Kənan onun başını qlları arasına alaraq saçlarını oxşadı.
- Lap balaca uşaqlar kimi burnunu çəkə çəkə ağlayırsan ki. Eh mən də deyirəm qarşımda böyük qız var. Gör kimi sevmişəm.
Kənaın bu sözlərinə Firuzə daha da ağlamağa başladı. Onu sakitləşirmək üçün əlindən gələni eləsə də bəlli idi ki, Firuzə çoxdandır dolmuşdu. Bir xeyli sonra ağacın dibində oturan Kənan və başını onun çiyninə qoyan Firuzə qarşıda oynayan balacaları səssizcə seyr edirdilər. Hər ikisi uzun müddət danışmadan oturmuşdu. Kənan tərpənmək istədikdə Firuzənin onun çiynində yuxuladığını gördü. Ağlamaqdan halzı düşmüşdü bəlli idi. Sakitcə onun balaca üzünü seyr etməyə başladı. Firuzə