ə dünyalar gözəli deyildi, amma gizli bir cazibədarlıq var idi. üz cizgiləri səliqəli normasında idi. burnu, ağzı, gözləri balaca idi. Kənan əlini Firuzənin üzündə gəzdirdikcə üzündə təbəssüm yaranırdı. Barmaqları ilə balaca dodaqlarına sığal çəknə firuzə gözlərini açaraq yerindən dik qalxdı.
- Neynirsən sən?!
- Bağışla. Yatmışdın..
- Hə... yatmışdı deyə o saatca əlin qolun açılıb hə.
- Firuzə şişirdirsən.
- Sən özünü nə
- Zənn edirsən?
- Firuzə!
- Bura gətirdin, ailənlə tanış etdin bitdi bununla da hər şey.
- Firuzə qutar!
- Əsl sən qutar.. bəsdir artıq!
Firuzə dönüb getmək istəyirdi ki, Kənan onu qolundan tutub özünə tərəf çəkərək dodaqlarından öpməyə başladı. Firuzə nə qədər çırpınsa da çıxa bilmədi onun qollarından. Ətrafda uşaqlar qışqır bağır salınca gözünü açaraq uşaqların valideynlərini onlara tərəf gəldiyini görərərk firuzənin əlindən tutub qaçmağa başladı.
- Axmaq. Nə cürətlə məni öpürsən?
- Səndən aldığım cürətlə. Amma indi getməsək uşaqların valideynləri birdəfəlik son qoyacaq hər şeyə.
- Burax..
- Tez ol.. otur maşına.
Kənan maşını sürərək oradan uzaqlşadı. Yol boyu qəh qəhə atıb gülürdü. Firuzə isə əsəbdən dırnaqlarını yeyirdi. Əslində özü də bilmirdi əsəbdən yoxsa oa anda qapıldığı qəribə duyğulardan. Içində olan qarışqılıq onu daha da əsəbiləşdirdir. Bu Firuzənin ilk öpüşü idi. və ilkini də sevgisinə inanmadığı Kənana qapdırmışdı.
- Firuzə...
- ...
- Firuzəəəə..
- ....
- Mən çağıranda cavab ver.
- Zəhər.
- Ay sağol.. bir söz soruşacağam, amma düzünü cavab ver.
- Yox.
- Nə yox?
- Yox...yox.. yox..
- Hmm.. demək düz bilmişəm.
Kənan gülməyə başlayınca Firuzə daha da əsəbiləşdi.
- Nəyə gülürsən Allahın bəlası?
- Soruşacaqdım ki, heç vaxt öpüşməmisən. Çünki bəllidir ki, sənə toxunan olmayıb.
- Kənan həddini aşırsan?
- Qızardın ki.... ahaa.. demək düz bilmişəm.. mmm bunu bilmək xoşdur. Demək ilk öpüşünü mən oğurladım.
- Haram xoşun olsun.
Kənan qəh qəhə atınca Firuzə arxadan oturacağa yumuruq vurmağa başladı.