Utanmışdı.. həm də çox. Özünü nə qədər oturacağın arxasında gizlətməyə çalışsa da Kənanın səsini eşitdikcə daha da utanırdı. Getdiyi yolun işə və evə olmadığnı görüncə Firuzə başını qaldıraraq yola diqqətləbaxdı. Kənan bunu görüncə özü dilləndi.
- Evə ya da işə getmirik.
- Hara gedirik?
- Qorxma yeməyəcəyəm.
- Qorxan da yoxdur. Amma mən evə istəyirəm.
- Olar evimə də apararam
- Kənan! Mən öz evimə getmək istəyirəm.
- Firuzə uşaqlıq eləmə. inan sənə unuda bilməyəcəyin bir gecə yaşadacağam.
- Maşını saxla! Saxla dedim
- Ay qız qorxma. Toxunmayacağam sənə. Fikrin zikrin ayır yerdəir deyəsən sənin.
- KƏNAN!
- Bu balaca bədəndən çıxan səsə bax da. Hayasız.
- KƏNANNN!!
- Səndən çəkəcəyim varmış...
Firuzə nə qədər qışqır bağır salsa da Kənan maşını saxlamır elə düz sürürdü. Arada bir telefonu əlinə alıb. Hər şey hazırdır? Deyə kimdənsə soruşurdu. Firuzə planlaşdırmışdı ki, Kənan maşını saxlayan kimi düşüb qaçacaq. Boyu və çəkisi az olduğundan rahat qaça biləcəkdi. Buna əmin idi. beynində planlarını qurarkən Kənan ön şüşədən Firuzənin üzündəki düşüncəli mimikanı görüncə nəsə fikirləşdiyini anlamışdı.
- Firuzə ağlından belə keçirmə. Əgər bu gecədən sonra mənə inanmasan ....
- Nə..
- ....çatdıq.düş.
Bölümün