Dilenci sevgilim

Bolum 3
Düz bir hefte o döngede dayanıb onun boş yerine baxaraq keçirdim.Gözüm onun oturduğu yere zlleneek beynim de suallara dalırdı.Hardadı? Nece tapacam axı? Tapıb ne edecem? ve bele bele çoxlu suallar. Ama başa düşdüyüm bir şey vardı ki bunu tek bacara bilmiyecekdim.Bu güne kimi qarşılaşdığım her problemde ataın pulu kömeye çatmışdı. Her defe evinde teşkil olunan ziyafet meclislerinde polis bölmesinin reisleri, icra başçılarını ve bir çox memurları görende insana ister istemez “problem” anlayışı yad gelir. Amma bu defe veziyet doğurdan da ferqli idi.Herhalda ailem bu meseleni eşitseydi adlarına leke gelmesin deye delixanaya bele atardılar.Ona göre de problemin hellini özüme daha yaxında axtardım – dostlarımda. Kime danışa bilerem? kimden kömek ummaq olar? Suallarına tek cavab tapdım – Vasif.

Vais universitetde ele demek olar ki en yaxın dostum idi.Hem ona çox etibar edirdim bilirdim ki ondan can çıxar ama söz çıxmaz. Hem de bu güne kimi çox kömeyime çatmışdı. Hetta dilençini son gördüyümde de o yanımda idi.Keçen defeki davadan o qurtardı meni.Ona meseleni danışıb meslehet almağı qerara aldım.

Yerimden terpendim ve universitetin 2 saylı korpusuna girdim. Krpusda dörd lift olsa da heç birine yaxın durmaq mümkün deyildi.Basabasda metrodan geride qalmırdı.Ona göre de qaçaraq pillekenleri çıxdım.7-ci mertebeye çatdım ve sinif otağımıza getdim. Vasif hele gelmemişdi.Sinifde oturub ne deeceyeyimi düşünürdüm.Eslinde demeyin doğru olub olmayacağını da.Ama yene de Vasifin yanımda olmasını isteyirdim. Çox keçmedi ki Vasif geldi. Sinife girmeye qoymadım ve qolundan tutaraq kenara çekdim

-Vasif, belke bu derse girmeyek?

-Niye?

-Sene bir mesele danışacam? Kömeyin lazımdı. Özü de tecili.

-Ne mesele ye nolub?

-Gedek bir yerde oturaq danışım.Ayaqüste danışılası söhbet deyil

-Yaxşı gel getdik onda.Heyetde oturaq

Universitetin heyetinde telebelerin adın Pepsi qoyduğu çayxana kimi yer vardı.Eminlikle deye bilerdim ki en ucuz çay

[1] 2 3 4 >>