Dilenci sevgilim

Bolum 3
Düz bir həftə o döngədə dayanıb onun boş yerinə baxaraq keçirdim.Gözüm onun oturduğu yerə zllənəək beynim də suallara dalırdı.Hardadı? Necə tapacam axı? Tapıb nə edəcəm? və belə belə çoxlu suallar. Ama başa düşdüyüm bir şey vardı ki bunu tək bacara bilmiyəcəkdim.Bu günə kimi qarşılaşdığım hər problemdə ataın pulu köməyə çatmışdı. Hər dəfə evində təşkil olunan ziyafət məclislərində polis bölməsinin rəisləri, icra başçılarını və bir çox məmurları görəndə insana istər istəməz “problem” anlayışı yad gəlir. Amma bu dəfə vəziyət doğurdan da fərqli idi.Hərhalda ailəm bu məsələni eşitsəydi adlarına ləkə gəlməsin deyə dəlixanaya belə atardılar.Ona görə də problemin həllini özümə daha yaxında axtardım – dostlarımda. Kimə danışa bilərəm? kimdən kömək ummaq olar? Suallarına tək cavab tapdım – Vasif.

Vais universitetdə elə demək olar ki ən yaxın dostum idi.Həm ona çox etibar edirdim bilirdim ki ondan can çıxar ama söz çıxmaz. Həm də bu günə kimi çox köməyimə çatmışdı. Hətta dilənçini son gördüyümdə də o yanımda idi.Keçən dəfəki davadan o qurtardı məni.Ona məsələni danışıb məsləhət almağı qərara aldım.

Yerimdən tərpəndim və universitetin 2 saylı korpusuna girdim. Krpusda dörd lift olsa da heç birinə yaxın durmaq mümkün deyildi.Basabasda metrodan geridə qalmırdı.Ona görə də qaçaraq pilləkənləri çıxdım.7-ci mərtəbəyə çatdım və sinif otağımıza getdim. Vasif hələ gəlməmişdi.Sinifdə oturub nə deəcəyəyimi düşünürdüm.Əslində deməyin doğru olub olmayacağını da.Ama yenə də Vasifin yanımda olmasını istəyirdim. Çox keçmədi ki Vasif gəldi. Sinifə girməyə qoymadım və qolundan tutaraq kənara çəkdim

-Vasif, bəlkə bu dərsə girməyək?

-Niyə?

-Sənə bir məsələ danışacam? Köməyin lazımdı. Özü də təcili.

-Nə məsələ ye nolub?

-Gedək bir yerdə oturaq danışım.Ayaqüstə danışılası söhbət deyil

-Yaxşı gəl getdik onda.Həyətdə oturaq

Universitetin həyətində tələbələrin adın Pepsi qoyduğu çayxana kimi yer vardı.Əminliklə deyə bilərdim ki ən ucuz çay