Mən aşiq olub eləməmişəm.....eşidirsən... olmamışam... sevmirəm.!
- Qışqırıma. O zaman özünü toparla. Getdi getdi də.. nəyinə lazım.
- Yox.. incidi.. çox incidi..
- Kənan sənə nə? Artıq ikimiz də şansımızı itirdik. Sənə qız yoxdur. Ya mənə?
- Bəs nə oldu ondan xoşun gəlirdi.
- Hə gəlirdi. Amma kiminsə arxası ilə sürünmək fikrim yoxdur. Üstəgəl dostluğumuza xələl gətirməsini istəmirəm.
- Onur..
- Hə..
- Canın cəhənnəm. Tüpürüm dostluğuna da sənə də.
- Kənan sonradan peşiman olacağın sözlər işlətmə.
Kənan əsəblə maşınına əyləşib bir başa Firuzənin evinə sürdü. Evin işığı yanmasa belə qapını möhkəm möhkəm döyərək Firuzəni çağırırdı. Evdə olmadığını anlayınca maşına döndü yenidən.
- bütün bunlar oyun idi.. sadəcə oyun. Öyrəndi öyrəndi.. canını belə incitmiş oldun. Qisasını belə aldın... nə istəyirsən Kənan.. yaxşı onda niyə sevinmirəm? Niyə narahatam..həm də heç olmadığı qədər.
Kənan öz özünə danışa danışa elə maşında yuxuya getmişdi. Səhərə yaxın gözünü açdı. Yenidən düşüb Firuzənin yaşadığı evin qapısını döyməyə başladı.
- hansı cəhənnəmdəsən? Gecə vaxtı hara getmisən! Eybi yox. Işə gələcəksən də onsuzda.
Qapıya təpik vurub işə doğru yol almışdı. Firuzə isə Səlma gildə səhərini açar açmaz evə doğru yol almaq üçün Səlmadan taksi pulu istəmişdi.
- qızım səhər indi açılıb yeməyini ye çıx. Fikrim səndə qalmasın.
- Yox.. evə gedim paltarım, pulum heç nəyim yoxdur. Bu gün oradan köçəcəm. Ev tapmalıyam.
- Necə yəni? İşə getməyəcəksən.
- Yox bir daha gəlməyəcəyəm. Ev tapan kimi gəlib ərizəmi yazıb çıxacağam.
- Niyə? Dünənədən heç nə danışmırsan axı nə olub. Işlə bağlı belə problemin olmaz axı. Səni bu qədər aöladacaq incidəcək nə baş verib?
- Səlma xala nə olar soruşma. Indi yox. Sadəcə gedəcəyəm buralardan. Onu bilirəm.
- Nə?...nə vaxta?
- Bilmirəm. Hansı ölkə problemsiz işçi qəbul etsə oraya.
- Qızım niyə vətəninə dönmürsən. Ailənin yanına dön. Bax belə çətin olur. Sən ayaqüstə tək dayanmaq üçün hələ çox gücsüzssən.
- Yox..