az danışardım... En feal meşğuliyyetim Aminle birge olduğum zamanlarda ezberlediyim musiqini qulaqcıqlarla dinleyib kövrelmeyim idi... Menim taleyime ne üçün imkansız sevgi yazılmışdı? Niye men bu ezabı qelbimde duymağa mehkum edilmişdim ki? Amin menimle münasibet istese de, bu her şeyi hell etmirdi... Gerçekler ortada gün kimi aydın idi...
- Narden... Necesen? Men de seni axtarırdım... - Rauf xestexanada meni harada görse, söhbete tutmağa can atardı... İndi de bu üsuldan istifade edirdi...
- Yaxşıyam... Çox sağ olun... Siz necesiz? Meni niye axtarırdız ki? - uzaqdan Aminin geldiyini görüb üzüme gülüş qondurmuşdum... Belke, Raufla semimiyyetimi görüb menden uzaq gezerdi...
- Hemişe yaxşı olasan... Narden, yeqin ki, bu neçe günde sene qarşı olan marağımı hiss etmisen... Biz ikimiz de yetkin ferdlerik... Menim qaçdı-tutdu oynayan vaxtım çoxdan keçib... Buna göre de, düşündüm ki, birge Şam yemeyi yeyek... Seni bu axşam restorana devet edirem... Xahiş edirem ki, yox deme... Sadece, yemek yeyib fikirlerimizi bölüşeceyik... Eger meni beyenmesen, daha seni narahat etmeyecem...
- Yaxşı...
- Doğurdan?
- Beli... Ancaq bu gece uyğunlaşmasaq, daha menden uzaq duracaqsız...
- Sözüm sözdür...
- Burada ne baş verir? - Amin üzünde süni gülüşle bize yaxınlaşmışdı...
- Amin, tesevvür edirsen ki, bu gözel xanım menim Şam yemeyi üçün etdiyim teklifi qebul etdi? - Raufun sözlerinden sonra Aminin baxışları deyişmişdi... Bir anda sual dolu baxışlarını üzüme dikmişdi...
- Rauf bey, men gedim...
- Yaxşı, axşam saat sekkizde ............. Restoranda seni gözleyecem...
- Helelik... - sözümü deyib Amine baxmadan dönüb pillelere üz tutmuşdum... Aminin baxışlarından etdiyim hereketin mene baha başa geleceyini anlamışdım... Ancaq geri dönüşü yox