a gələsən. Mən isə
səni ələ salıb, mənliyini qırdım. Sən diqqətimi çəkmək üçün tv-dəki qadın
proqramlarından öyrəndiklərini etdin, mən səni
lağa qoydum. Sən bunlara necə dözdünnn??
Niyə dözdün? İt kimi peşmanam. Kaş indi olaydın yanımda.
Yerdə diz üstə çöküb oğlumuzu bətnində
daşıyarkən damarları partlamış o ayaqlarından
öpərdim. Mənə övlad bəxş etdiyin üçün milyon
dəfə sənə təşəkkür edərdim… Oğlumuz…Onun hər əziyyətini sən çəkdin.
Əlində işlərin bir-birinə qarışanda, yemək
ocaqda yananda, uşaq durmadan ağlayanda
ancaq qışqırmağı bildim.
Sənə kömək etməyi, qızarmış kotleti tavada
çevirməyi, ya da balamızın qusub-batırdığı köynəyini dəyişməyi yaxınıma belə
buraxmadım.
Adını qoydum “mən kişiyəm”. Gecələri
səhərə qədər oğlumuz ağladı, sən yatmadın,
mən isə “kəs də o… səsini” dedim. Amma
başqa vaxt ağız dolusu “Mənim oğlum!” dedim. Çiyinlərimdə oturub günahlarımı yazan mələk
ağırlıq edir, torpağa basılır… Kaş torpağa
girəydim elə indi. Sənin yanında uzanaydım,
illərlə sığal çəkmədiyim saçlarını tumarlayardım. Aman Allah, yəni bu, doğurdan mümkün deyil?!



Ps.-(menbe melum