Məzarının baş ucunda oturmuşam… Çoxdan
oturmuşam. Soyuqdur.
Donmuşam deyəsən. Tərpənmək istəmirəm.
Başdaşındakı şəklinə baxıram. Gülümsəyirsən,
amma bəbəklərinə hopub bədbəxtliyin.
Bu şəkli mən çəkmişdim. Fotoaparat hədiyyə olunan gün. Mənim səndən milyon dəfə çox
dəyər verdiyim qadınlardan biri bağışlamışdı
onu. Çox sevinirdin-çünki ilk dəfə idi sənə “gəl,
şəklini çəkim” demişdim. Yüyürüb saçlarını
qaydaya saldın, paltarını dəyişdin.
Mən isə qışqırdım: “Tez ol! Yoxsa
çəkməyəcəm”. Bu sevinci də sənə çox
gördüm. Gözlərin doldu. Vecimə də olmadı. Şəklini çəkdim. Sən bilmədin niyə. Sadəcə
gülümsədin-axı şəkil çəkəndə hamı
gülümsəyir.
Necə mənasızdır. Fotoaparatı qurdalamaq üçün
çəkdiyim o şəklin surətini çıxartdırıb gətirincə
min dəfə yalvartdım səni… Külək əsir. Evə getmək istəmirəm. Səndən
daha çox vaxt ayırdığım, uğrunda sağa-sola pul
xərclədiklərimi də daha görmək istəmirəm,
başımın tacı…
Başımın tacı?! Görəsən bunu son dəfə nə vaxt
demişəm sənə? Deyəsən heç vaxt…
Bunu demək üçün ölmənimi gözlədim?! Amma
sən çox dedin… Səni həmişə ən axırıncı yerə qoydum.
Məndən “böyüklərə” deyə bilmədiklərimi
sənə dedim, üzünə tüpürmək istədiyim
əclaflara vura bilmədiyim şillələri sənə
vurdum, bütün günü süni təbəssümlə, hamıya
xoş gəlim deyə üzümə taxdığım “mədəni insan” maskasını təkcə sənin önündə
çıxartdım.
Düçar olduğum uğursuzluqların acığını səndən
çıxdım, adını “kişini kişi eləyən arvadıdır”
qoydum.
Həmkarlarımın ayağımın altını qazımasının, vəzifəsi məndən üstün olanların təhqir və
hədələrini udub-udub evdə sənin üstünə
qusdum. Adını “ərkim çatır” qoydum. Kişiliyimi təkcə
sənə sübut etməyə çalışdım. Vuran əlimin,
deyən dilimin olduğunu qüdrətli, ağıllı,
sözükeçən olduğumu təkcə sənin yanında
göstərə bildim.
Sənə gözəl sözlər deməyi çoxdan tərgitdim, adını “bu, əttökənlikdir” qoydum. Amma
internetdə, işdə, orda-burda qadınlara bol-bol
xoş söz dedim.
Nömrəsini oğlan adı ilə qeyd etdiklərimə gecə
tualetə girib, romantik sms-lər