Alışsaydım farklı olurdum inan,
alışsaydım sensizliğe daha mutlu
olurdum.Amadeğilim, yanıyor
içim.Ve hiçbir yağmur
söndüremiyor bu yangını... Bir
umut bekliyorum kendi kendine
sönsün diye. Ah anlasaydın
beni, ah bilseydin seni ne kadar
çok sevdiğimi.Şimdi yanan,
yüreğim değil aşk ateşi
olurdu. Vazğeçtim beklemekten
gelmeyeceksin. Ne acı bir
gerçek.Kimi koyayım yerine
kiminle avutayım kendimi? Kimi
sen sayayımda sarılayım
boynuna? kimin dudaklarını
öpeyim? kimin elerinin
sıcaklığını hissedeyim?Bukdar
acımasız olmamalıydın yar,Ben
seni böyle tanımamıştım
çünkü.Kocaman bir yüreğin
vardı ben o yürekte oldugum
için şanslıydım.Çok
seviyordunbeni yada ben ÖYLE
SANIRDIM. Hiç bitmeycek diye
düşünürdüm , öyle ya büyüktü
bizim aşkımız, özeldi.Hayatta iyi
yada kötü ne varsa hep birlikte
paylaşacaktık , birbirimiz için
yaşayacaktık.BAŞKALARI İLE
MUTLU OLMA İHTİMALİ
AKLIMIZDAN BİLE GEÇMEZDİ.
Yolumuzu aşkımız aydınlatacak
biz o yolda yürüyecektik hiç
durmadan.
Derken, seni kendine bağlayan o
yürek koyboldu birden... şimdi
yüreğinin yerinde bir taş var,
yoksa bu kadar vurdumduymaz
olamazdın ... her giden
bahanesini yaratır her giden
acımasızdır, ama sana
konduramıyorum bunu.Kimbilir,
belkide sensizliğe kendime
konduramıyorumdur. Bu
yüzdendirhaykırışım.Alışılmıyor,
sensizlik kabullenilecek bir şey
değil. Acım büyüyor bu yüzden.
Her acı geçer biliyorum ama
niye bu kadar uzun sürdü bu
sefer. niye yarı ölü gibiyim hala?
Her şeyde seni arıyorum lanet
olsun\'\' Madem gidecektin
söylemeliydin bana sensizliğe
nasıl dayanılacağını. İnsanın
yüreğinin yarasını atıp gitmesi
mümkün değilki ben
yapamıyorum sen yap hadi. Son
kez gel yanım, çıkar yüreğimi
yerinden va al götür nereye
istersen. At bir kenara öyle
kalsın ...
Yok yok, kendi kendinede
sönmeyecek bu yangın. Ben
yaşadıkça yanmaya devam
edecek içten içten. En azından
bir tesellim var... bundan böyle
hiç kimse yani bir yangın
başlatamayacak yüreğimde,bir
daha