Bax, bele... Seni bilmirem, ancaq menim medem müharibe edir... Gedek, yemek yeyek... - Amin elimden tutub meni metbexe getirmişdi... Nazperi xala bizi bele görüb gülürdü...
- Nazoşum, bax... Bu xanım senin gelecek gelinindir... - Amin eli ile meni gösterib gülürdü... Onun xoşbextliyi her hereketinden duyulurdu...
- Ay menim balalarım... Axır ki, meni sevindirdiz... Bilirdim... Üreyime dammışdı...
- Haradan bilirdin? Hmmm? - Amin meni buraxıb Nazperi xalanı qıdıqlamağa başlamışdı...
- Gör de, ay qızım... Gör kime gedeceksen... Bu hele böyümeyib...
- Lap da böyümüşem... Özü de senin pişirdikleri yeyerek... İndi de gelmişem ki, yene yeyim...
- Sene yemek yoxdur... Men gözel qızıma süfre açacam... Sen gör ne boyda olmusan... Bu uşaq bir damcı qalıb... Bir deridir, bir sümük... Gör, xalası onu nece ete- cana getirecek...
- İndi bu oldu gözel qızın, men oldum ögey oğlun? İndiden meni kenara atdız ki... Heç eybi yoxdur... Menim de oğlum olar... Onunla birleşerem... - Aminin gülerek dediyi sözlere qıpqırmızı olmuşdum... (Sabina Nur)
- Keç otur, qızım... Niye ayaq üste qalmısan?.. - Nazperi xala menim veziyyetimi görüb söhbeti deyişmişdi... Keçib masa arxasında oturmuşdum... Amin de stulunu menim terefe çekib yanımda oturaraq elimi ovcuna alıb öpmeye başlamışdı...
- Amin... Burax... Ayıbdır axı...
- Mene ne... Men öpmek isteyirem... - Amin sözümü dinlemeyib birce- birce barmaqlarımın ucunu öpürdü... Ne yalan deyim ki... Bu nevazişe her zaman ehtiyac duymuşdum... Nazperi xala süfreni 5 deqiqe içinde hazır etmişdi... Amin çöreyin arasına süfrede olan her şeyden bir az- bir az qoyub yemeye başlamışdı... Bu qeder imkanın arasında Amin çox sade biri idi... Üreyi nece istese, özüne nece xoş olsa, ele de davranardı...
- Sen de ye... Mene niye baxırsan ki? Men arıq qızları beyenmirem ha... Bilesen...
- Heç beyenme de... Ele bil ki, yalvarmışam beyen meni... - qaşlarımı düyünlemişdim...
- Yaxşı... Qaşını ele düyünleme... Aç ağzını özüm yedizdirecem seni... -

<< 1 2 3 [4] 5 6 >>