gedib Xaricdə yatırım etmək, iş qurmaq barədə araşdırma etdim, bəzi əlaqə nömrələri götürdüm. Işin əsas hissəsi tamam idi.
Bir neçə gün Ayselin gəlməsini gözlədim.Danışdığımız gündən 5 gün sonra yenidən qayıtmışdı.Ama bir problem vardı.Tək deyildi.Yanında balaca uşaq avrdı.O uşaq orda olduqca danışmaq alınmıyacaqdı.Demək olar yarımsaat boyunca mən Ayselə Aysel mənə baxa baxa qaldıq.Bir neçə dəfə gedib sədəqə də verdim. Birdən birə qəribə bir şey oldu.Aysel ayağa durub uşağı da götürüb apardı.O biri küçədə başqa dilənçiyə verib qulağına nəsə pıçıldadı və yenidən yerinə qayıdırmış kimi addımlamağa başladı.Ama döngəyə çatanda birdən birə yanıma gəldi.özümü itirmişdim.Yarı həyəcan, yarı qaraçılara tutulmaq qorxusu beynimə sanki qıfıl vurmuşdu.Ama daha özünü itirməyin yeri yox idi.Qızı qolundan tutub BDU-nun sökülən yataqxanasına apardım.Bina sanki müharibə dövründən qalma kimi içi bomboş və yarı dağınıq idi.İndi boş bir dağınıq otaqda sadəcə ikimizdik.Gözlərimiz əslində bir birimizə hər şeyi danışırdı.Gücsüzdüm.Bu gözlərin qarşısında dayanmaq belə çətinkən indi onunla necə söhbət edəcəkdim.Dərindən nəfəs alıb, son gücümü də toplayıb sözə başladım
- Aysel, bilirsən səni çox sevirəm, həm də çox.Bu belə qaçdı tutdunun, gizlənmələrinsonu gəlsin istiyirəm
- Bilirəm, - Başını aşağı salıb, - mən də sevirəm L ama nə edə bilərik.Mən dilənçiyəm.Sənsə başqa dünyanın insanı
- Dünyaları boş ver.Əgər sevgi varsa o dünyalar arasında ya körpu quracaq, ya da özümüzə başqa dünya tapacıyıq.Səni oradan çıxarmaq istiyrəm..Oranın adamı olsan da daha olmanı istəmirəm.
- Oranın adamı deyiləm.Oranın adamı olmağa məcburam.
- Necə yəni
Kiçik yaşlarımda gözəl həyatım vardı, ailəm , evim, otağım oyuncaqlarım.Rayonda yaşayırdıq.Atam məni çox sevirdi mən də onu.Mənə tez tez şəkilli kitablar alardı, mənə nağıllar oxuyardı.Mən də kitab oxumağı bacarmasam da oxumağı sevərdim. Atamın nağılllarıyla baxdım dünyaya.Yaxşıların xoşbəxt, yamanların pis günə qaldığı dünya.6 yaşıma qədər elə idi