istəmirdim.Həm bayaq məhləmizin yaxınlığında bibim oğlu Ramini də görmüşdüm. Onun da görməsindən ehtiyat edirdim. Kənardan görsəm də maşında oturmuşdu.Gördüyümü hiss etdirmədən, gözlərimi çəkib yoluma davam etdim. Yanımda yad bir oğlan gördükdə şərhsiz ki , "Rüfanə oğlanla danışır" deyə düşünərdi.Bu ki mənim üçün baş ağrısı hesab olunar? Yox ən yaxşısı bu qara kölgədən tez uzaqlaşmaq deyib , necə deyərlər, dabanıma tüpürdüm.
İndi düşünürəm. Bəlkə də hər şey bir təsadüfdən başlamışdı .Ya da qismətimizdə vardı bunları yaşamaq. Aylar keçsə də , mən əvvəlki mən ola bilmirdim.Bəzən dostlarımın, sinifyoldaşlarımın davamlı "sənə nə oldu?" , "niyə beləsən?" Tipli suallarına özlüyümdə də cavab tapa bilmirəm.Mənə nə olmadı ki? Bəlkə də verdikləri xoşbəxtlik boğazımda qalmışdı, ona görə kürəyimdən vurdular.Bilmirəm. Bildiyim heç nə yoxdur bəlkə də.Qəribəsi isə odur ki, mən bu monoton həyata öyrəşmişəm artıq. Yıxıldığım yerdən qalxmaq belə istəmirəm. Inam! Hə mən hətta doğmalarıma qarşı olan inamımı da itirmişəm. Bu artıq həddi keçir.Hər gördüyüm simada ikinci üzü axtarıram.Bu mənmiyəm? Yəni bir anda insan həyatı bu qədər dəyişə bilərmiş. Yox! Bu düşüncələr sıxır artıq məni.Hər yer vakuum kimidir.Mənə artıq insanların hərəkətlərində məna axtarmıram.Sanki hər şey planlaşdırılmış kimi avtomatik olaraq həyata keçirilir. Elə onun mənim həyatıma gəlməsi