bayaq mehlemizin yaxınlığında bibim oğlu Ramini de görmüşdüm. Onun da görmesinden ehtiyat edirdim. Kenardan görsem de maşında oturmuşdu.Gördüyümü hiss etdirmeden, gözlerimi çekib yoluma davam etdim. Yanımda yad bir oğlan gördükde şerhsiz ki , "Rüfane oğlanla danışır" deye düşünerdi.Bu ki menim üçün baş ağrısı hesab olunar? Yox en yaxşısı bu qara kölgeden tez uzaqlaşmaq deyib , nece deyerler, dabanıma tüpürdüm.
İndi düşünürem. Belke de her şey bir tesadüfden başlamışdı .Ya da qismetimizde vardı bunları yaşamaq. Aylar keçse de , men evvelki men ola bilmirdim.Bezen dostlarımın, sinifyoldaşlarımın davamlı "sene ne oldu?" , "niye belesen?" Tipli suallarına özlüyümde de cavab tapa bilmirem.Mene ne olmadı ki? Belke de verdikleri xoşbextlik boğazımda qalmışdı, ona göre küreyimden vurdular.Bilmirem. Bildiyim heç ne yoxdur belke de.Qeribesi ise odur ki, men bu monoton heyata öyreşmişem artıq. Yıxıldığım yerden qalxmaq bele istemirem. Inam! He men hetta doğmalarıma qarşı olan inamımı da itirmişem. Bu artıq heddi keçir.Her gördüyüm simada ikinci üzü axtarıram.Bu menmiyem? Yeni bir anda insan heyatı bu qeder deyişe bilermiş. Yox! Bu düşünceler sıxır artıq meni.Her yer vakuum kimidir.Mene artıq insanların hereketlerinde mena axtarmıram.Sanki her şey planlaşdırılmış kimi avtomatik olaraq heyata keçirilir. Ele onun menim heyatıma gelmesi kimi!

<< 1 2 3 [4]