' ın əshabı idin !
Həzrəti Əbubəkr ! Həzrəti Xədicə ! Həzrəti Fatimə! Həzrəti Zeyd ! Sizləri özledim ... "
Bir az dayandı və ağlamalı bir səslə qışqırdı təkrar:
" -Senin ədalətinə , Sənin şəfqətinə , Sənin nur üzünə həsrəəim , ya Rəsulallah! Hasret bütün ağaclar ! Hasret bütün insanlar!
Uşaqlarımın səsinə , nəvələrimi səs-küyünə həsrətim ... "
Ağladı ... Sanki illərcə heç ağlamamışdı da , illər sonra bu gün , ağlamağa belə həsrət kalmışçasına ağladı ...
Çox yaxşı bilirdi ki , gözyaşı , qədəri dəyişdirməz. Bəlkə yalnız bir az rahatlaşdırar , hüzn dolu bir ürəyi ...
Tam bu sırada , elektrik gəldi və otaq işıqlandı. O , tavandakı lampaya tərs-tərs baxdı.
" - Hıh ! Niyə gəldinsə ! Şam işığında həsrətlərinin , sevgilərinin dost olmuşdu mənə. . könlüm işıqlanmışdı. "
Elektrik düyməsini doğru getdi , gözlənilməyəcək qədər hirslə . Sərt bir hərəkətlə toxundu düyməni və işığı söndürdü.
" - Sonu yalançı aydınlıqlar ! Siz yanınca , ümidlərim sönür !"
... Və ağır addımlarla yatağına doğru getdi. Bir az yatmalı idi. Uşaqların , nəvələri , heç kimin olmadığı yapayalnız bir evdə , bir gecə daha ...
Çəkilmezdi bu təklik , ümidlər da olmasa ... Və çekilmezdi əgər , sığınacaq bildiyi Rəbbinə əl çıxarmasa ...
Yenə Ona yönəldi , Ona sığındı bir dəfə daha:
" -Allahım! Bu gecə və hər gecə bildim ki , Səndən başqası yar olmaz mənə ... qoru məni Allahım . Balalarımı qoru , onlara mərhəmət ver . Onları bağışla Allahım . Məni bağışla ... İman ilə al yanına ... Ölüm necə də yaxın ... "
Dədə , bir tərəfdən səmaya açdığı əllərini üzünə sürərkən , digər tərəfdən də amin deyirdi. Amin ...
Yatağına uzanarkən həsrət yorğunu , dilində hər zamanki ümid bəstəsi vardı: Bismillahirrahmanirrahim ...
Qısa zamanda , dincliklə daldı yuxuya və bir daha oyanmadı