Tək ... Üzərində illərdir köhnəlməyəni xəttli pijaması , üzündə cizgilər ... Öz -özünə danışırdı , hər zaman olduğu kimi:
" - Hay Allah! Yenə elektrik kəsildi. Nə də qaranlıq oldu birdən birə ... İnsan ürkür. Bilməm məzarda nə olar halımız ?"
Yeri az qala heç dəyişməyən kibrit qutusunu , yaşının verdiyi ağırlıqla bir az gec də olsa tapdı və əmin olmaq üçün yellədi.
" - İşdə kibrit burada ... Burada bir yerdə də şam olacaktı.Yandırıb da gözümün önünü görüm ... Hah , tamaaam . "
Sonra illər əvvəllə qayıtdı. Gülümsədi ... Və izah etməyə başladı , biri dinləyirmiş kimi :
" - Uşaqkən , elektrik kəsildiyində , kiçik otağının pərdələrini açar , ay işığında söhbət edərdik , anam , atam , qardaşım və mən ... Nə xoş olardı Ya Rəbbi!
Atam , kənddə eşşəkdən necə düşdüyünü , anam , tarzancılık oynayayım deyərkən , ağac budağında necə asılı qaldığını izah edərdi ... Biz gülərdik.
Elektrikin kəsilməsinə həmişə sevinirdik. Çünki bir-birimizə ən yaxın olduğumuz , xatirələrimizı , xoşbəxtliyimizin və ağrılarımızı paylaşdığımız , gözəl və çox təəssüf ki nadir zamanlardı onlar ... Başqa günlərdə televiziya seyr , qarşılıqlı oturub danişmazdıq çox vaxt .
Ah texnologiya ! Necə də uzaqlaşdırdı insanları bir-birindən ... Ya da bəlkə biz insanlar bacara bilmədik. Hər şeydən imtina edib , görmemişler kimi davrandıq. Sanki futbol matçları xanımlardan , filmlər uşaqlardan daha mı əhəmiyyətli ? Yooox ...
Huzurevleri daha mı isti idi sanki evlərdən ? Həm uşaqlarını , həm ailəsini , həm də anasını , atasını laqeyd edər oldu insanlar. Onsuz da mən də , sırf qocalar evinə getməmək üçün qalmadım mı belə yapayalnız ?
Ahh ... Ah! Hay haqq ! şam da nə gözəl yanır. Yandıkça çatır. əridikcə işıqlandırır. Aydınlattıqca bitir ... "
Dede , birdən fərqli bir ruh halıyla qışqırdı:
" Həzrəti Ömər! Allah səndən razı olsun! Nə incə , nə uca insan idi sən elə ... Öz işi üçün ayrı , dövlət işi üçün ayrı şamlar yanacaq qədər , haramdan və qul haqqından qorxardı. Onun ümmetiydi nə də olsa , Rəsulullah