r evlənərik.
- Heç vaxt eşidirsən..heç vaxt! Ağlın çaşıb deyəsən sənin.
- Başqa yolun yoxdur buna məcbursan.
- Mən sözümü dedim. Indi burax məni gedirəm. miqrasiyaya gedirəm və ölkəni tərk edirəm.
- Yox. Buna imkan verə bilmərəm.
- Niyə? Hə, cavab ver
- Elə. Qoymayacağam.
- Niyə deyə soruşdum! Cavab ver! Nə istəyirsən? Oynadın da oyununu?
- Elə danışma.
- Gerəçək budur da
- Firuzə, bilmirsən!
- Nəyi bilmirəm! Cavab ver. Nəyi bilmirəm! Onurla etdiyiniz şərəfsizlikdir.. Məni ailənin yanına apardıne sən.. sırf sənə aşiq olum sürünüm arxanca deyə ailəni istifadə etdin.
- Elə deyil.
- Lənət şeytana! Elə deyil.. elə deyil... bəs necədir? Nə istəyirdin. Mənə sahib olmaq, yatağına düşüm istəyirdin? Yaxşı.. al sənə yataq. Ala sənə Firuzə!
Firuzə əynindəki köynəyi əli ilə dartıb cırmağa başlamışdı.
- Bitir işini canım qurtarsın! Bunu istəyirsən. Al sənə bu da mən..
- Firuzə! Özünə gəl.
Firuzə köynəyini əyində cırdıqca Kənan onun əllərini tutub sakitləşdirməyə başladı. Sakitləşmədiyini görüncə üzünə bir sillə vurdu. Firuzə anidən üzünü tutub ağlamağa başladı. Içindəki hönkürtü üzə çıxınca az da olsa sakitləşdi. Köynəyini parçaladığını fərinə varıb əli ilə sinəsini örtməyə çalışırdı. Kənan pencəyini çıxarıb onun üzərinə saldı.
- Indi yaxşısan?
- ....
- Firuzə səni incitmək istəmirəm. hə.. başda hər şey oyun idi. indi sadəcə yardım etmək istəyirəm.
- Etmə...istəmirəm. sən məndən uzaq daynamqla ən böyük yaxşılığı etmiş olacaqsan.
- Bu qədərmi nifrət edirsən mənə? Heç bir yolu yoxdur bunun?
- Yox yoxdur. Sən o gecə şansını itirdin. ən pisi bilirsən nədir mənim üçün..sənə inanmışdım... hə.. o gecə sənə inanmışdım. Gerçəkdən mənə....
- Firuzə..
- Sus... indi məni şəhərə apar. Səlma xalagilə. Səhər İrana dönəcəyəm.
- Qəti qərarındır?
- Hə.
- Firuzə...başqa biri ilə də evləndi....
- Kənan məni şəhərə apar. Getmək istəyirəm buradan..
- Amma..
- Xahiş edirəm. ən yaxşısı vətənimə dönməkdir. Hər kəs üçün xeyirli budur.
- Yaxşı...
Kənan