aşağı düşüb mühafizəçilərə getmələrini əmr etdi. Onlar dağılışınca firuzə də yuxarıda tapdığı bir köynəyi əyninə keçirib Kənanın pencəyini özünə qaytararaq qapıdan çıxdı.
- Firuzə..
- ....
- Bəlkə....bəlkə bu gecə qalasan. Səhər gedərik. Söz səhər aparacağam.
- Niyə?
- Xahiş edirəm. qal bu gecə. Səhər özüm aparacağam. Hara istəsən. Amma bu gecə burada qal.
- Maşında gözləyəcəyəm.
Firuzə geriyə dönmədən maşına üz tutdu. Kənan tutulmuşdu. Heç kimdən indiyə kimi bu qədər içdən nəsə xahiş etməmişdi. Və heç kim onun xahişini Firuzə kimi yerə salmamışdı. Kefsiz halda maşına gəlib çatdı. Firuzə arxa oturacaqda əyləşmiş başını aşağı salmışdı. Sükan arxasına keçib maşını işə saldı. Yolda heç kim danışırmırdı. Kənan əlini atıb radionu qoşdu. Dalğaları tez tez çevirib yenidən söndürdü. Yolun yarısında maşını sağa çəkib saxladı. Heç geriyə belə dönmədən başını oturacağa söykədi. Bir neçə dəqiqə səssizlik hökm sürmüşdü. Başını döndərib Firuzəyə baxdı. Pəncərədən çölə baxan Firuzə üzünü belə döndərmirdi. Kənan yenidən üzünü döndərib yola baxırdı. Bir xeyli müddət hər ikisi səssizcə öz dünyalarına qapıldılar. ətrafda olan səssizliyi isə arasıra yoldan gəlib keçən maşınlar pozurdu. Kənan gözünü bir nöqtəyə zilləmişdi. Gözünü çəkmədən ilk söhbətə başlayan o oldu.
- Niyə qayıtmaq istəmirdin İrana?
- Sabah qayıdıram.
- Amma istəmirdin. Niyə Firuzə?
- ....
- Deməyəcəksən?
- ....
- Yaxşı...gedək...
Səlmanın evinin qapısına çatan kimi Firuzə sağollaşmadan maşından cəld düşüb qapıiya yollandı. Kənan onun arxası ilə baxırdı. Firuzə evə girsin deyə gözləməyə başladı. Firuzə nə qədər qapını döysə də açan yox idi. zəngi basdıqca basdı, amma heç kim açmırdı qapını. Kənan maşından düşüb qapıya gəldi.
- Evdə yoxdular bəlkə.
- Sən hələ buradasan?
- Evə gir gedəcəyəm.
- Get. Yatıblar indi açacaqlar...
- ...
- Get dedim..
- Sənin mənimlə olduğunu bilir. Ola bilsinharasa gedib
- Sənə get dedim.
- Içəri keçməyincə heç bir yerə getməyəcəyəm.
- Allahım sən səbr ver