Qisas Meleyi

2 bolum
Bezen hündür bir zirveye qalxıb oradan etrafı seyr etmek isteyirem. Gece vaxt binalarda işıqları yanan menzillerin divarları kimlerinse derdine şerik olurdu zaman-zaman. Eyni ile menim qaranlığında qeyb olduğum otağım kimi. Bir heç üçün özümü mehv edirmişem. Indi sadece geriye sehvler ve böyük peşmanlıq qalıb . Bir deqiqe? Axı men bu sehvleri o zaman da anlayırdım.Bes niye geri çekilmirdim? Aydındır. Heyat gözlerimi kor etmişdi o zaman. Bir anlıq xoşbextlik meni belke de daha sonralar çox peşman edecekdi. -Rufa! Besdir bunu özüne etdin.Sen bu deyilsen.Özüne gel!
-Besdir! Bacarmıram başa düşürsüz? Olmur Rahat buraxın!-deyib göz yaşlarımı azad etmişdim. Hönkürerek yere çökdüm .Içimde yığılan hirsi boğa bilmeyib qışqırmağa başladım .
-Çııx! Get burdan! Get dedim!
30 deqiqe evvel.
Saat 12 olardı.Qapının zerble döyülmesine yuxudan ayılıb qapıya doğru Getdim. Qapını açanda qarşımda qanlı-qanlı mene baxann Güneli gördükde düzü bir az teeccüblendim.Hansı üzle gelmişdi ki? O da meni görecek teeccüblenmişdi ki, bir anlıq donuq baxışlarını üzerimde kilitledi. Özümü toparlayıb
-Xoş gelmisen-kinayeli tebessümle-buyur keç-elave etdim.
-Rufa düzdür , men...
Sözünü tamamlamağa icaze vermemiş
-Sus Günel.Sus. Men her şeyi yaxşı bilirem.
Günahkarcasına başını aşağı saldı. Sonra yeniden evvelki duruşunu geri qaytarıb söze başladı.
-Yeniden belke itirdiyim dostluğu geri qaytara bilmerem, amma yaşadıqlarını azdan çoxdan eşitmişem. Senin bu veziyyetini sakitce kenardan izlemek xoş deyil.
Bir anlıq isterika dolu qeh-qehe çekib nezerlerimi yene Günelde zilledim.
-Indi de dostum meni düşünür?
-Rufa, her şeyi ataq bir kenara.Dostun deyilem lap düşmeninem. Meni sevindirmek üçün mü bu veziyyetdesen? Sen deyildinmi o güclü qız? Sene edileni heç kime güzeşte getmeyen o qız? Ne oldu ? Hardadı o Rufa?
Günelin sözleri kövreltmişdi meni.Özümü sıxıb saxlamışdım. Haqlı idi. Men artıq özlüyümde, tenhalığımda itmişdim.
-Besdir Günel!
Kime deyirdim? O

[1] 2 3 4 >>