Qisas Meleyi

2 bolum
Bəzən hündür bir zirvəyə qalxıb oradan ətrafı seyr etmək istəyirəm. Gecə vaxt binalarda işıqları yanan mənzillərin divarları kimlərinsə dərdinə şərik olurdu zaman-zaman. Eyni ilə mənim qaranlığında qeyb olduğum otağım kimi. Bir heç üçün özümü məhv edirmişəm. Indi sadəcə geriyə səhvlər və böyük peşmanlıq qalıb . Bir dəqiqə? Axı mən bu səhvləri o zaman da anlayırdım.Bəs niyə geri çəkilmirdim? Aydındır. Həyat gözlərimi kor etmişdi o zaman. Bir anlıq xoşbəxtlik məni bəlkə də daha sonralar çox peşman edəcəkdi. -Rufa! Bəsdir bunu özünə etdin.Sən bu deyilsən.Özünə gəl!
-Bəsdir! Bacarmıram başa düşürsüz? Olmur Rahat buraxın!-deyib göz yaşlarımı azad etmişdim. Hönkürərək yerə çökdüm .Içimdə yığılan hirsi boğa bilməyib qışqırmağa başladım .
-Çııx! Get burdan! Get dedim!
30 dəqiqə əvvəl.
Saat 12 olardı.Qapının zərblə döyülməsinə yuxudan ayılıb qapıya doğru Getdim. Qapını açanda qarşımda qanlı-qanlı mənə baxann Güneli gördükdə düzü bir az təəccübləndim.Hansı üzlə gəlmişdi ki? O da məni görəcək təəccüblənmişdi ki, bir anlıq donuq baxışlarını üzərimdə kilitlədi. Özümü toparlayıb
-Xoş gəlmisən-kinayəli təbəssümlə-buyur keç-əlavə etdim.
-Rufa düzdür , mən...
Sözünü tamamlamağa icazə verməmiş
-Sus Günel.Sus. Mən hər şeyi yaxşı bilirəm.
Günahkarcasına başını aşağı saldı. Sonra yenidən əvvəlki duruşunu geri qaytarıb sözə başladı.
-Yenidən bəlkə itirdiyim dostluğu geri qaytara bilmərəm, amma yaşadıqlarını azdan çoxdan eşitmişəm. Sənin bu vəziyyətini sakitcə kənardan izləmək xoş deyil.
Bir anlıq isterika dolu qəh-qəhə çəkib nəzərlərimi yenə Güneldə zillədim.
-Indi də dostum məni düşünür?
-Rufa, hər şeyi ataq bir kənara.Dostun deyiləm lap düşməninəm. Məni sevindirmək üçün mü bu vəziyyətdəsən? Sən deyildinmi o güclü qız? Sənə ediləni heç kimə güzəştə getməyən o qız? Nə oldu ? Hardadı o Rufa?
Günelin sözləri kövrəltmişdi məni.Özümü sıxıb saxlamışdım. Haqlı idi. Mən artıq özlüyümdə, tənhalığımda itmişdim.
-Bəsdir Günel!
Kimə deyirdim? O