gün daha keçmişdi. Hazırlıqdan qayıdanda yenə kölgəni gördüm. Yəni Azadı. Bu dəfə sözlü insana bənzəyirdi. Mənə yaxınlaşıb qarşımda dayandı.Amiranə tonu ilə sözə başladı.
-Yəqin ki məqsədimi bilirsiz.Ya hə ya da yox.
Ağzımı açmaq istəyirdim ki , sözümü kəsib.
-Tələsdirmirəm, yaxşı düşünün -deyib uzaqlaşdı.Sadəcə baxa qaldım indi bu nə demək idi? Xüsusilə də mənə "siz"lə müraciət etməsi diqqətimi çəkmişdi. Özümə gəlib yoluma davam etdim.
Axşam dərslərimi hazır edəndən donra yerimə uzanıb telefonu götürdüm.Bu gün artıq bir neçə həftə olardı ki facebook hesabıma daxil olmurdum.Bu gün qərarımı vermişdim.Hesabımı donduracaqdım.Daha ora da maraqsız gəlirdi mənə. Girib mesajlara baxmamış hesabı dondurdum.Yaş dövrümdənmi ya nədənsə mənə maraqsız gəlirdi hər şey.Sadəcə musiqi dinləyər yaxud da mütaliə edərdim. Vaxtımın çox hissəsini dərslərimə, "dost" əhatəmə ayırardım.Nə biləydim ki bir zaman dərslərin üzünə baxmayacaq qədər ruhsuz və dostlarımın yanımda olmaması qədər tənha olacaqdım.Daha əvvəllər sakit və monoton həyat tərzim olub. Əlavə məşğuliyyətim belə yox idi. Indi nə qədər istəsəm də yadımda qalan başıma gələn maraqlı hadisə olmamışdı həmin illərdə. 9-cu sinifdən sonra əyləncəni hər şeyi bir kənara atıb özümü dərslərimə həsr etmişdim.O qədər başım qarışmışdı ki , hətta ətrafımdakı insanları doğru tanıya bilmirdim. Çoxunuz keçdiyiniz bir dövrdür .Anlayarsız yəqin ki məni. (Müəllif-Mehri Əlizadə) Tez böyüməyə can atıb sonra uşaq olmaq istəyirik.Təsadüfi deyil ki səhvlərimizin çoxu da həmin dövrdə yaranır. Qarışıq hisslər içində olur insan.Tez inanıb, tez bağlanırıq.Və sonda...Səhvlər. Bəlkə də səhv deyil. Sadəcə saflığlmızı itirməyimizin ağrısıdır.Səhv adlandırırıq.
Yenə gecə dərsləri bitirib telefonu əlimə alacaqdım ki.Bir anlıq dayandım.Zaldan televizorun və Ruslanın qəh-qəhəsinin səsi eşidilirdi.Anam da yanında idi deyəsən.Imdi yadıma düşür.Axı mən onlara vaxt ayırmıram. Nə qədər öz işim , öz problemlərim olar.Mənim bir ailəm olduğunu unutmuşdum