yerini bilirdi. Badəsini doldurub birdən başına çəkdi. Boşalan badəni yenə doldurunca Nazan əlini atıb aldı.
- Hopp gecə indi başlayır. Yavaş bir az.
- Ver bura...
- Uşaqlıq eləmə..
- Dedim ki, ver bura.
Kənan badəni almağa çalışarkən Nazan əlindən kənara atıb Kənanın boynuna sarılaraq onu öpməyə başladı. Qarşılıq ala bilməyincə geriyə çəkilərək Kənanın üzünə baxırdı. O isə baxışlarını qarşısındakı qadından başqa hər yerə dikirdi.
- Gərək ancaq içki ilə beynin dumanlansın. Ayıq olanda qarşılıq vermirsən.
- Əl çək. Bir daha da cəsarət edib içkimi əlimdən alma.
- Yaxşı.. onda belə edək. Sən qalx yuxarı. Rahatlan, uzan.. mən də içkini gətirim yatağına.. hmm. Nə deyirsən?
- Yaxşı..
Kənan yuxarı qalxıb özünü yatağa atdı. Gözünü tavana zilləmiş düşünürdü. Nazanın otağa gəlişini eşitsə də tərpənmirdi. Nazan əlindəki içkini kənara qoyub Kənanın yanına uzandı. Əlini onun üzərində gəzdirərək boynuna öpüşlər qondururdu. Və yenidən başını qaldırıb onu dodaqlarından öpməyə başladı. Bu dəfə Kənan da qarşılıq veriridi
- Kənan...
- ...
- Kənan səni sevirəm..
- Firuzə....
- Nə?!
Nazan Kənanı kənara itələyərək təəcüblə üzünə baxdı.
- Firuzə?
- Mən gedirəm.
- Dur, Kənan! Kənan dur dedim. Kimdir o? Kənan dedim!
Kənan evdən çıxmışdı. Nazan əsəbdən masa üzərində olan nə vardısa hamısı yerə çırpmışdı.
Kənan isə özünü çölə atmışdı. Güclə nəfəs alırdı. Uzun zamandır özünü belə hiss etməmişdi. İlk dəfədir xəyanət hissini yaşadı. Sevdiyinə xəyanət...amma bunun fərqində deyildi. Niyə belə hiss edirdi özünü anlamırdı. Gözlərini hər yumduğunda gözünü qarşısına sadəcə Firuzə gəlirdi. Dəli kimi maşınına əyləşib bacardığı qədər sürətlə sürürdü. Bütün pəncərələri açıq qoymuş maşında mahnının ən yüksək səsə qoymuşdu. Bu şəkildə beynini boşaltmaq istəyirdi. Amma olmurdu Gün keçdikcə daha da dəliyə dönürdü. Firuzəni unutmaq mümkün olmurdu. Yol polisinin saxlayıb maşının cərimə meydançasına aparması ilə evə döndü.
- Kənan.
- ....
- Indicə zəng vurmuşdular. Sərxoş