Məcburiyyət
20 ci bölüm.
Firuzənin getdiyi artıq 1 ay olmuşdu. Bu bir ayda Kənanın onu düşünmədiyi bir an belə olmamışdı. Getmədi arxası ilə. Səbəb anasına görə deyildi. Səbəb özü idi. Firuzəyə bağlandığını düşünürdü. Atasına sevirəm desə də özündən şübhə edirdi. Firuzənin arxası ilə gedib ona özünü bağışlatdıramq sonra isə yarı yolda qoymaqdan qorxurdu. Xasiyyətinə bələd idi. bu otuz ildə ipə sapa yatmayan adam onu daha da incidə bilərdi. Firuzədən xəbər alacağı yeganə insan Səlma idisə o da artıq əzirzəsini yazıb getmişdi. Sonradan evinə Firuzədən bəlkə nəsə xəbər öyrənə bilər adıyla getsə də köçüb getdiklərini öyrənmişdi. Bununla da yeganə xəbər alacağı insan da getmişdi. Düşünürdü ki, bəlkə də ən yaxşısı budur. Tez bir zamanda unudar. Bağlandığı insandan qopmuş olar. Xəbər aldıqca bu mümkün olmayacaqdı. Kənan əvvəlkindən daha çox əylənməyə vaxt ayırır, bir anlıq belə tək qalmamaq üçün əlindən gələni edirdi. Çünki tək qalan kimi ağlına sadəcə firuzə gəlirdi. Və bu onu incidirdi.
- Kənan ....Kənaaannn...
- Hə..
- Offf Kənan, yenə uçdun getdin..
- ....
- Nə olub sənə? əvvəlki kimi deyilsən?
- Heç nə olmayıb.
- Bəs niyə belə fikirli gəzirsən? Sən ki, heç nəyi vecinə almayan insan idin.
- Nazan çox danışırsan. Sənə demişəm axı, çox danışan qadınları sevmirəm.
- Sən bəyəm qadınları sevirsən ki? Sənin bildiyin ancaq onlarla əylənməkdir.
- Eeee çox danışdın amma.
- Yaxşı yaxşı getmə dayan.. bağışla... neynim səni qısqanıram. Ağlındakı kimdir bilmirəm, amma o səni
- Nazan! Tək kəlimə belə danışsan..
- Susdum...vəssalam..
- ....
- Gedək bəlkə..
- Hara?
- Nə bilim. Mənim evimə, ya sənin evinə...
Kənan badəsindəki son içki damlasını da ağzına alıb Nazanı süzməyə başladı. Üzündə təbəssümlə ayağa qalxaraq Nazanın əlindən tutub məkandan çıxdı. Nazanın evinə gəlmişdilər. Içəri keçən kimi çiynindəki şərfi yerə ataraq qollarını Kənanın boynuna sardı. Kənan kənara çəkilərək otaqda şkafın üzərinə düzülən içkilərə yaxınlaşdı. Evə daha əvvəl gəldiyindən