Qedim zamanlarda halalligla yasayan bir padsah var idi. O artiq qocalmisdi. Onun varisi olacaq bir ovladi yox idi. Bir gun padsah vezirine tapsirir ki, halalligi ile taninan 40 neferi yigsin bura. Onlardan birini oz varisi sececek. Vezir 40 neferi cagiri. Padsah onlara deyir:

- Herenize bir gul toxumu verecem. Kim o gulu menim istediyim kimi ekib-becerse o menim varisim olacaq.

Padsah toxumlari paylayir. Hami dagilir gedir. Onlarin icinde atasiz bir oglanda olur. Vaxt tamam olur. Hamini gulu yetisir amma oglanin ki bitmirki bitmir. Utandigindan getmek istemir. Anasi israrla deyir:

-Oglum inadkarliq etme. Get hec olmasa bilek ki gelecek bascimiz kimdir.

Oglan anasinin sozunu yere salmir ve gedir. Haminin gulu bir nov acmisdi. Oglan utandigindan axirda bir yer tutub oturdu. Padsah butun gullere baxa-baxa gelivb catdi axirinciya. Bos dibceyi gorub sorusdu:

-Bes senin gulun hani?

- Sah sag olsun. Ne qeder eledim amma bitmedi.

Padsah bir soz demeyib yerine qayidir ve deyir:

- Ay camaat men artiq gelecek varisimi tapdim. Bax o bos dibcekli oglan menim varisimdir. Kunci bir dene o halalligla is gordu. Men size verdiyim butun toxumlari qazanda qaynatmisdim. Onlar bitmemeli idiler.