Böyük bir qayanın üstündə oturub gözünü dibsiz dərəyə dikmişdi. Adama elə gəlirdi ki,gurultuyla qayalara dəyib qayıdan dənizlə danışır,amma o dəniz yox,öz VİCDANı ilə danışırdı. Artıq illər olmuşdu qarşılaşmadıqları, bax belə üz-üzə oturub danışmadıqları. Əslində o, VİCDANınnan qaçmışdı. Ya da onu tamam yaddan çıxarmışdı. Bu gün isə qarşılaşdılar. Əvvəlcə qaçmağa cəhd elədi,amma alınmadı. Çünki qaçmağa nə yeri, nədə vaxtı varıdı. Yaxasından tutub onu bu dibsizliyə, kimsəsizliyə gətirmişdi. Bir-bir yadına salırdı keçmişi. VİCDAN danışdıqca onun gözündə kino lenti kimi canlanırdı.

Kənddə doğulmuşdu. Ailələri tipik sovet, kəndli ailəsiydi. Böyük uşaqdı və 2 bacısı vardı. Univerisitetə girməyi hələdə yadındadı. Zarafat deyile. O boyda hüqüq fakultəsinə girmişdi. Bir şadyanalıq vardıki. Atası 1 illik qazancını, anası azda olsa aldığı əlillik pensiyasinı cibinə qoyub onu Bakıya yola saldı. Bəlkədə bu günəcən xoşbəxtlik saydığı, əslində bədbəxtliyi olan gələcəyinin təməli o gün qoyuldu. İllər keçdi amma necə. Onunçun sadəcə əyləncə oldu. Ailəsi minbir əziyyətə düşdü. 2ci dəfə univeristetdən qovulmaq üzrə olduğunda atasının ürəyi tab gətirmədi. Anasi olan qalanı satıb yenə qurtardı. Təyinatı elə Bakıya cıxdı. Prokuror köməkçisi. Artıq adının sonunda muəllim sözü tez tez işlənməyə başladı. Nə bir tərəfi iflic olmuş ana, nədə biri boşanıb qayıtmış bacıları yada düşürdü. Kəndə axırıncı gedişi yadınnan çixmışdı… Daha sonra prokuror, daha sonra respublika prokuroru köməkçisi vəzifəsinəcən yüksəldi. 3 dəfə evlənib boşanmışdı. Hərəsinnən 2 uşağı vardı. Nə arvadları nədə uşaqları kəndin yolun, anasının üzün tanımırdılar…
VİCDAN bunları elə kəskin, elə soyuq danışırdı ki bədəninnən soyuq tərlər axırdı. Bu illərdə nələr eləməmişdi. Rüşvət alıb buraxdığı, pulnan adam tapıb günahsız yerə həbs elətdirdiyi o qədər adam vardıki. Bir ananın səsi qulaqlarını cingildədirdi: “görüm balalarınnan görəsən”. 6 ay keçmədi. Böyük oğlunu namus üstə tikə tikə doğradılar. Dərs olmadı. Hərdən özü