danışsa da, anlamamışdım... Otağa çatan kimi Amin meni qucağından yere qoymayıb hamama getirmişdi...
- Çim- çıx... Gözleyirem... - bütün qum idik... Amin çıxdıqdan sonra çimib rahatlanmışdım... Otağa keçdikde yatağa oturub qarnını tutan Amini görüb telaşlanmışdım...
- Amin, ne olub? - qarşısında diz çöküb qolundan tutmuşdum...
- Narahat olma... Sancı geldi... İndi keçer... - bele dese de, rengi ağarmışdı...
- Amin... Belke, aşağıya xeber edim? Hekim gelib baxsın...
- Men özüm de hekimem... Derman atdım... Narahat olma... Boş şeydir... Onsuz da, bir hefteye qayıdırıq...
- Niye bele edirsen? Sene nese olsa, men ne edecem?
- Narden... Xahiş edirem ki, danışma... Mene heç ne olmayacaq... Narahat qalma... - ne desem de, Amin meni dinlememişdi... Bir neçe deqiqe sonra ağrısı sovuşmuşdu... Ancaq bu ne ilk idi, ne de son...
Seher Aminle Yunan adalarını gezintiye çıxmışdıq... Buralara heyran olmuşdum...
- Amin, nece de gözeldir...
- He, bes ne bilmişdin?
- İnanırsan ki, men ilk defedir gemiye minirem...
- Niye inanmıram? Bayaq qorxmağından anlamışdım...
- Bilirsen, kinolarda gemiye minenleri gördükde düşünürdüm ki, batmaqdan qorxmurlar ki... Hele Titanike baxdıqdan sonra gemilerden daha çox hürkürdüm...
- Bes indi?
- Ne indi?
- İndi qorxmursan ki?
- Sen yanımda olduqdan sonra men heç neden qorxmuram...
- Men her zaman yanında olacam... Ölsek de, o dünyada ruhunu rahat buraxmayacam...
- Men de özümü naza dartacam orada olanda...
- Niye?
- Ne niye? Bu dünyada doyunca naz ede bilmedim de... Qoydun ki? O saat aldın meni... Nazımı o dünyaya saxlamışam...
- Ay seni Çoxbilmiş... - Amin meni arxadan qucaqlayıb saçımı öpmüşdü... Men de elini qaldırıb ovucuna öpüş qondurmuşdum... Bu xoşbextliyi o qeder gec tapmışdım ki... Allahdan üzümdeki gülüşü her zaman var etmesini isteyirdim...(Sabina Nur)
Bu gün son sayahetimizi İstanbula etmişdik... En çox üreyimce olan bura gelmeyimiz idi... Otele çatan kimi Amine aman vermeden çimib çıxmışdım... Amin de