e çimdikden sonra onu dile tutub şehere çıxmışdıq...
- Amin, bilirsen, menim en çox arzusunda olduğum şeher bura idi... Hele Türk seriallarında buraları izleyende üreyimde Allaha o qeder yalvarmışdım ki, bir gün men de oraları görüm deye... Menimçün bu şeherleri gezmek xeyal ve arzudan savayı bir şey deyildi... - Taksim meydanında Aminle el- ele gezib fikirlerimizi bölüşürdük...
- Menim yanımda bütün xeyallarını gerçekleşdireceksen... Buranı sene göre seçmişem... Emin idim ki, en çox buranı arzulayırsan... Hele bütün bunlar başlanğıcdır... Gezmediyimiz, görmediyimiz yer qalmayacaq... Her defe vaxt tapdıqca başqa yere gederik...
- Doğurdan?
- Doğurdan... - bu günümüzün ne ile biteceyini bilmeden geleceyi planlaşdırırdıq... İnsan her zaman xeyallarla ve bir gün gerçekleşeceyine ümid etdiyi arzularla yaşayır... Sonra ise gerçekleşmeyen arzular qelbimizin en hüzünlü sakinine çevrilirler...
Bu gün İstanbulda son gecemizi yaşayacaqdıq... Gezmediyimiz yer qalmamışdı... Axşam ise Aminle Boğaza baxan restoranların birinde Şam etmişdik... Sonra ise Amin menim isteyimi qırmayıb deniz kenarında gezintiye razı olmuşdu... Kenarlarda qoyulan skamyaların birinde oturub denizi izleyirdik...
- Narden, sene bir söz deyecem, ancaq xahiş edirem ki, bunu pis qarşılama... - başımı Aminin qoluna qoysam da, sözlerinden sonra nezerlerini üzünde cemlemişdim...
- Sabah Bakıya uçuruq...
- Ne? - sözünden sonra teecübden ele qışqırmışdım ki, etrafdan keçenler nezerlerini bize cemlemişdiler...
- Qışqırma... Doğma veteni sevdiyimle gezmek isteyirem... Hem de... - Amin sözünün arxasını getirmeyib susmuşdu...
- Hem de ne?
- Hem de oradan Genceye gedeceyik...
- Nece? - yene özümü engelleye bilmemişdim...
- Men senin böyüdüyün şeheri görmek isteyirem... Esas da, Familin mezarını ziyaret etmekdir niyyetim... - Aminin sözlerinden çaşqınlıq yaşamışdım... Menim Genceye getmek fikrim yox idi...
- Ele baxma... Keçmişden, yaşadıqlarından qaça bilmezsen... Hem tek olmayacaqsan ki... Men