n düşmüşdük...
- Amin, ağrın hele de keçmeyib? - Son 2 günde Aminin ağrıları tez- tez tekrarlanırdı... İndi de yol boyunca ağramışdı...
- Yox... Sen narahat olma... Onsuz da, sabah qayıdırıq... - el- ele tutub Familin mezarının önüne gelmişdik...
- Allah sene rehmet elesin... Narden senin haqqında danışıb... Nardenin qarşıma çıxmasında senin de böyük payın var... Eger onu ailene emanet etmesen, biz qarşılaşmazdıq... Sene söz verirem ki, Nardeni xoşbext edecem... Ruhun şad olsun... - Amin sözlerini deyib meni mezar başında tek qoyaraq uzaqlaşmışdı...
- Famil... Gelmişem... Eşitdin her şeyi? Meni buraya Amin getirib... Seni başa düşür... Olanlarda seni günahlandırmır... Mektubunda yazmışdın ki, xoşbext olmağımı isteyirsen... İndi ürekden deye bilerem ki, Xoşbextem... Senin mezarını ziyaret etmediyimçün mene qırılma... Sadece, son isteyine emel etmeden gelmek istemedim... Mekanın cennet olsun... Allah günahlarını evf etsin... - gözlerim dolaraq sözlerimi deyib eyilerek başdaşını öpmüşdüm... Üzüme süzülün damlanı elimle qurudub çıxışa doğru irelilemişdim... Qarşıdan yerdeki daşın üzerine oturub qarnını tutan Amini gördükde tez onun terefe qaçmışdım...(Sabina Nur)
- Amin!!! Yaxşısan? - eyilib dizimin üzerine çökmüşdüm... Aminin alnı ter içinde idi... Bütün titreyirdi... Qarnını sıxıb gözlerini yummuşdu... Dişlerini qıcasa da, bedeninin esmecesi keçmirdi...
- Amin!!! Amin!!! Kömek edin!!! Kömek edin!!! - harada olduğumuzu unudub sesimi en zil nöqtesine kökleyerek qışqırmağa başlamışdım... Uğursuzluqlarımın başlanğıcı olan şeher yene öz vezifesini icra etmişdi... Bu uğursuzluqların heyatıma ne vaxta kimi kölge salacağını zaman gösterecekdi...
Sizlerçün uzun bölüm yazdım... Bol- bol fikirlerinizi