deyirəm eşidəm biləm. görəm ki, o qızı mənə almaq istəyirsən.
- Nə? Sənə? Allah vurmuşdu səni gül kimi qızı sənə niyə alım.
- Bəs nə oldu çirkin idi. zövqümcə deyildi.
- Çox danışırsan Kənan.. yordun məni
- Kim mən? Ya sən.
- Gəl.. bunları aparmalıyam ona. Hələ görüm razı salacağam.
- Hələ xanım qız naz da edir? Heç gəlməsin. Sən inyə məcbur edirsən.
- Sabah elə deməyəcəksən amma.
- Nə dedin eşitmədim.
- Deyirəm tez gəl... apar məni otele...
Kənan otelə sürüb Fatmanı gözləmyə başladı. Bir saat keçəndə Fatma gözlərini silə silə gəlirdi. Kənan bunu görüncə təəcübləndi
- Nənə? Nə oldu? Niyə ağlamısan? Nəsə deyib? Incidib səni?
- Sakit ol. Heç kim heç nə deməyib. Yaxşıyam..
- Amma ağlayırsan..
- Oğlum, qurban olduğum qorxma, sür gedək. Inan heç kim heç nə deməyib. Gedək. Sabaha çox işimiz var.
Kənan heç nə anlamadan evə sürdü. Fatma xanımı enerjisinə çatmaq mükün deyildi. Elə yorulmuşdu ki, başını yastığa qoyan kimi yuxu tutmuşdu. Səhər açııldığında isə başının üstünü kəsən nənəsini görüncə dik atıldı.
- Neynirsən?
- Qalstuk axtarıram sənə .
- Nə qalstuku. Mən qalstuk taxmıram.
- Bu gün taxacaqsan...
- Niyə..
- Köynəyini ütülədim. Pencəklə şalvarın da hazırdır. Qoymuşam ora. Məncə bu qalstuk yaraşacaq sənə .
- Bunu haradan alımsan. Mənim belə rəngdə qalstukum yoxuydu.
- Mən almışam gül balama. Hədiyyyə.
- Firuzəyi rəngdə?
- Hə.. nədir ki. Bilmirsən ən sevdiyim rəngdir.
- Sənin ən sevdiyin rəng yaşıldır.
- Dünənədən firuzəyidir.
- Nənə əl çək. Mən qalstuk taxmıram axı..
- Yaxşıda nolar. Nənənin xətrinə.
- Yox.
- Inad...
- Mən də səni sevirəm. çıxıram mən. Axşam gəlib götürəcəm.
- Yaxşı.
- Rəfiqəni harada götürək? Oteldə..
- O özü gələcək ora.
- Yaxşı..
Axşam tərəfi Kənan evə gəlincə qara uzun boş və parlaq bir geyimdə çıxan nənəsini görüncə gözlərinə inana bilmirdi. Həqiqətən gözəl görünürdü. Yaşını vermək olmazdı.
- Nənə?! Vay.. indi dilim gəlməz nənə deyəm bax. əsl misis Fati oldun.
- Ayy dəli oğlan.