kefini korlama...
- Men ne deyirem ki? Sadece, seninçün burnumun ucu göyneyir... Men anayam... Alışmışam her gün üzünü görmeye... İndi darıxıram...
- Mama, men de darıxmışam... Ancaq bir daha seyahet edesi deyilik ki... İnşallah, 3-4 gün sebir et... Geleceyik...(Sabina Nur)
- Ne dedin? Hele 3-4 gün? Sonra da deyirsen ki, bele danışma? Bes nece danışım? Men bilmirem ki, senden olsa, çoxdan gelerdin? Men bilmirem ki, sene mane olan var?
- Mama, qurban sene, bele danışma... Veziyyet bildiyin kimi deyil... Gelende her şeyi danışıb aydınlaşdırarıq... Öpürem seni... Papaya salam de...
- Amin... Mesele nedir bes?
- Mama, helelik... Yene zeng vuracam... - telefonu söndürüb yatağın yanındakı şkafın üzerine qoymuşdum... Eger bele etmesem, anam sehere kimi yorulub- usanmadan danışardı... İnsanın valideynlerinin olması çox gözel idi... Her defe Nardene baxdıqda şanslı olduğumu anlayırdım... Ancaq bir kişini aşırı derecede seven anasının olması heç de yaxşı deyildi... Meni arvadıma qısqanırdı... Hele Peterburqa dönende yaşayacaqlarımı xeyal etdikce üreyim sıxılırdı... Bir terefde anam, diger terefde Narden... Anama heç ne olmayacağını bilirdim... En azından ne men anamı incitmezdim, ne de ki Narden... Yene de ortada üzülen biri olsa, hemin şexsin adı Narden olacaqdı... Narden... Biz uzun aylar tanış olmasaq da, men onun üreyine beled idim... Belke de, bu heyatda Nardeni menden yaxşı anlayan kimse olmazdı... Men onun qelbini oxuyurdum... Bir baxışından, kiçik hereketlerinden ne hiss etdiyini anlayırdım... Amma problem bunda idi ki, men Nardene qarşı olan hisslerime deqiq ad vere bilmirdim... Belke de, ele buna göre ona qarşı olan hisslerimi dillendirmeyi sevmirdim... Nardeni ilk defe görende öz keçmişimin en deyerli insanı ile qarşılaşdığımı sanmışdım... Tebii ki, heyatda bu terz oxşarlıqlar çox olurdu... Ancaq menim kimi ilk sevgisine sadiq qalan biri üçün bu oxşarlıq çox şey demek idi... Şefeq... Onu o qeder çox sevmişdim ki... Bu sevgi kelimelere sığmazdı... Menimçün