herterefli beyendiyimden heyat yoldaşım olaraq onu seçmişdim... Narden menim gözümde çox deyerli idi... Ele isteyirdim ki, onun çekdiyi bütün acıları unutdurum... Onu her zaman xoşbext etmek en böyük isteyime çevrilmişdi... Ancaq bu duyğuların sevgimi, hörmetmi, eşqmi, yoxsa sadece beyenmekmi olduğunu deqiq deye bilmezdim... Tek bildiyim bütün ömrüm boyunca yanımda varlığını hiss etmek istediyim şexs Narden idi...
Bu gün nehayet ki, xestexanadan çıxmışdım... Ele ilk teyyare ile Bakıya uçmuşduq... Oradansa, istirahet etmeden Peterburqa yola düşmüşdük... Narden yol boyunca gözünü üstümden çekmemişdi... Ele xestexanada olarken de qeydime qalmışdı... Bele birini hansı kişi yanında istemezdi ki? Qarnımda az- maz ağrılar olsa da, meni ele de çox incitmirdi... Evin önüne çatana kimi Nardenin narahatlığını üzünden oxuyurdum... Qapını Nazperi xala açmışdı... Bizi o qeder isti qarşılamışdı ki... Qonaq otağına keçen kimi anam Nardene heç fikir vermeden menim üstüme gelib öpüb- qucaqlamışdı... Sonra ise Nardenle çox soyuq terzde görüşmüşdü... Her birimiz keçib divanda oturmuşduq...
- Oğlum, çıx eynini deyiş, gel yemek yeyek... Nazperi xalan bu deqiqe süfreni hazır edecek...
- Ac deyilik... Teyyarede yemişik... Onsuz da, çox qalmayacağıq... Axşam öz evimize getsek, yaxşıdır... - bunu hem anamla Narden arasında müharibe yaşanmasın deye, hem de bu neçe günde Nardençün darıxdığıma göre isteyirdim... (Sabina Nur)
- Oğlum, hara gedirsiz? Men neçe gündür üzüne hesretem... Yene de mamanı tek qoyacaqsan... Heç olmazsa, bir neçe gün qalın burada... Men de oğlumun aileli olduğuna alışım... Gelin qulluğu görüm... Yox deme... Men anayam... Meni de anla... - anam ele kövrek sima almışdı ki, qız olsam, ağlayardım...
- Yaxşı, mama... Qalacağıq... Ancaq bir neçe gün... - söz ağızdan çıxdısa, geri dönüşü olmur... Bu qerarımın heyatımda hansı meqamları deyişeceyini zaman