Qelbimde soz kesikleri

Bölüm 26
Narden...
Sesime kimse gelmemişdi... Ayağa qalxıb mezarlıqdan çöle qaçaraq maşında oturan sürücünü görmüşdüm...
- Emi... Tez gelin... - kekeleyerek el- qol hereketleri edib sürücünü başa salmağa çalışırdım...
- Ne olub, qızım? - sürücü maşından enen kimi qolundan tutub mezarlığa aparmışdım...
- Amin!!! - uzaqdan yerde uzanan Amini görüb ona teref qaçmışdım... Huşu özünden getmişdi...
- Burada ne olub axı? - yazıq sürücü matı- qutu qurumuş halda menim Amini qaldırmaq cehdlerimi izleyirdi...
- Kömek edin!!! Xestexanaya aparmalıyıq... Ağrısı vardı... Özünden getdi... - sözlerimden sonra sürücü eyilib kömek etmeye başlamışdı... 2 nefer Amini sürüyerek gücle maşına kimi getire bilmişdik... Arxada oturub Aminin başını dizlerime qoyaraq göz yaşlarıma boğulmuşdum... Ya ona bir şey olsa? Ya Amin de ölse? Düşündükce deli olurdum... Özümü günahkar bilirdim... Gerek vaxtında onu razı salaydım hekime getmekçün... (Sabina Nur) Sürücü sağ olsun... Bizi tez zamanda xestexanaya çatdırmışdı... Hekimler heresi bir terefden tökülüşüb Amini xerekde otağa aparmışdılar... Yaxşı ki, Amin her ehtimala qarşı harasa gedende mene de pul verirdi... Sürücüye pulunu verib yola salmışdım... Otağın önünde ağlamaqdan gücsüz düşmüşdüm... Tibb bacıları girib çıxsalar da, bir şey demirdiler... Hardasa yarım saat sonra hekimler Amini emeliyyat otağına aparmışdılar... Ne qeder dil töksem de, meni insan yerine qoyan yox idi... Xestenin yaxınlarına heç ne dememek hekimlerin adetleri idi... Texminen bir saatdan çox üreyimi diderek otağın önünde gözlemişdim... Ömrümden ömür getmişdi... Emeliyyat otağından çıxan hekimin üstüne qaçıb qarşısını kesmişdim...
- Erim necedir? Niye heç kim heç ne demir? He? Üreyimi niye patladırsız?
- Xanım, xestenin veziyyeti yaxşıdır... Apendist problemi vardı... Emeliyyat etdik... Niye vaxtında hekime müraciet etmemisiz? Xesteler bele edirler, sonra da hekimleri günahkar çıxarırlar... - hekim sözlerini deyib çıxıb getmişdi...