ayrılıq yeli əsdi üstümüzdən.Vaxt çatmışdı.Nə geriyə yol vardı, nə gələcəyə inam.Onun üçün çətin olmadı ya da mənə elə gəlir.Amma çox rahat bir şəkildə getdi.Və hərdən anlıq geri dönüşlər və yenə ayrılıq. Sanki oyuncaq idim.Istədikdə oynadır, sonra atırdı. Nifrət etməyə haqqım yox idimi? Var idi.Amma mən bu haqqımdan istifadə edə bilmirdim.Bir xoş söz, isti nəvaziş və yenə mən onun idim. Bu 1 ya da 2 dəfə deyil, dəfələrlə təkrarlanmışdı .Mənsə düşünmədən, qəlbimin səsini dinləyərək yalnış addımlar atırdım. Və son dəfə onunla görüşümüz. Hansı ki , o görüş məndə qürurluluq hissini oyatmışdı. Atam gəlib onlara qonaq gedəcəyimizi bildirmişdi. Nə qədər getmək istəməsəm də sonda razılaşmışdım.Həm nə qədər qaçacaqdım ki ondan? Mən niyə qaçırdım ki? Süfrədə oturub hər kəs söhbətləşirdi .Mənsə gözümü qarşımdakı boş tarelkaya dikmişdim.Sanki yeni kəşf edirmiş kimi.Və Onun baxışları.Şəhvət, istək, peşmanlıq nə desən vardı o baxışlarda. Mətbəxə su içmək bəhanəsi ilə gedib balkona hava almağa çıxmışdım. Belimdə hiss etdiyim Əldən onun olduğuna əmin idim.Qarşılıq vermirdim.Quru idim.Amma onun isti nəfəsi , dodaqları boynumda gəzdikcə özümü idarəni itirirdim.Qəfl şəkildə məni özünə tərəf çevirib gözlərini üzərimə zillədi.
-Niyə bu qədər zirvədəsən? Niyə səndən imtina edə bilmirəm? -o yenə sözünü tutmamışdı. Dodaqlarıma yumulub əlini bədənimdə gəzdirirdi. Və bir anlıq stop deyib dayandı. Anın sehrindən ayılıb gözlərimi açdım. Qaşları çatıldı .
-Xəbərin olsun səni tərk etmişəm.Mən istəsəm də dönmə mənə.Çıx həyatımdan.Get ! Əl çək! Aciz olma! Ucuzlaşma!
Üzünü dönüb getdi.Mənsə hələ də mat halda arxasınca baxırdım.Toxunmuşdu sözləri.Bu sözlərin müəllifi mən olmalı idim.O eşitməli idi bu sözləri."Aciz olmaq? Ucuzlaşmaq?" Mənmi? Ürəyim yerindən çıxacaqmış kimi döyünürdü.Qəzəb, hirs bürümüşdü hisslərimi. Yenə alçalmışdım .Bu görüş mənə dərs olmuşdu. Lənətə gəlsin! Və o gündən özümə söz verdim.Geri dönüşü olmayan gediş olacaqdı bu dəfə. Haqqım yoxdur qürurumu daha çox