1 aydan çoxdur ki, nə bir səs, nə bir xəbər. Əlini pencəyinə atıb pul qabını çıxardı. Firuzənin balaca şəklini gəzdirirdi orada. Kadrlar şöbəsindən götürmüşdü. Bir ayda Firuzənin həsrətini sadəcə bu şəkilə baxın sakitləşdirirdi. Bir də alnındakı çapıq izini. Zamanla keçirdi, amma heç itib getməsini istəmirdi. Əlində oslaydı özü də yarardı ki, iz itməsin. Indi bu qoxu onu keçmişə qaytardı. Yenidən onu xatırlatdı. Düzdür unutmadığı an olmamışdı, amma ətir hər şeydən güclü təsir etdi. Düz deyirlərmiş ki, ətir heç vaxt unudulmur. Kənanın bütün əhvalı korlanmışdı. Qəhər boğurdu onu artıq. Qayıdıb Fatmanın yanına gələndə onun kiminləsə söhbət etdiyini gördü. Uzun Firuzəyi rəngdə dondan bildi ki, bu rəfiqəsinin qızıdır. Paltar tam əyninə oturmuş incə belini ortaya çıxarmışdı. Qızın boyu balaca idi görünürdü, saçlarını topladığından boynu görünürdü. Üzünü görməsə belə geyimin ona necə yaraşdığını təsəvvür etmək çətin deyildi. Kənan isə bunu vecinə də almadan əlində çanta ilə bara yaxınlşadı. İçki sifariş verib nənəsini kənardan izlədi. Heç həvəsində deyildi ki, kiminləsə tanış olsun. Az əvvəl duyduğu ətir onu artıq başqa yerə, buralardan çox çşox uzaqlara aparmışdı. Içki bitən kimi yeni qədəhlə əvəz olunurdu.
- nə oldu? Yenə başladın?
- Bura gəldim uzaq duram sizdən. Nənəmdə sən də durub gəldiniz bura. Indi neyniyim hara gedim ki, qarışan olmasın
- Mən sabah dönürəm onsuz da. Nənəni də apararam.
- Ay hay, apara bilsən.
- Kiminlə söhbət edir.
- Nə bilim. Rəfiqəsidir, rəfiqəsini qızıdır kimdir bilmirəm.
- Mmm.. nənən elə belə adamlarla dostluq etməz. Məncə sən də tanış ol.
- Ata.. .
- .....
- Tək burax məni.
- Yaxşı... amma çox içmə. Heç olmasa buradakı təqdimatda başını yarmasınlar.
Sinan bəy sözünü deyib getmişdi. Amma görmədi ki, bu sözü ilə Kənanın daha da sarsıtdı. Doğrudan da hər şey o gecə başlamışdı deyə düşündü. Hər nə qədər təfərrüatı ilə xatırlamasa da, o andan belə duyduğu qoxunu unutmamışdı. Məhz bu qoxudan tapmışdı Firuzəni. Bu gecə hər şey