ona Firuzəni xatırladırdı. Kənan artıq hissləri qarşısında aciz qaldığı üçün əsəbiləşirdi. Badəni əlində necə sıxdısa əlində parçalanan şüşə qanatmışdı. Yenə də fərqində deyildi. Barmen onun əlini təmizləməyə çalışarkən ayılmışdı xülyasından. Əlini geri çəkib nənəsi tərəfə getdi. Çox da yaxınşalmadan
- mən gedirəm.. Atamla qayıdarsan deyərək nənəsindən uzaqlaşdırdı ki, geri dönən Firuzəyi rəngdə donu geyinmiş qızı görüncə nənəsini çantası əlindən düşdü. Gözlərini sıxıb başını silkələyirdi. Içkinin təsirində olduğunu düşünürdü, amma yox. Qarşısında dayanan Firuzə idi. Xülyası yox.. canlı cismi ilə bir cüt balaca qara gözləri ilə nazik dodaqları ilə bir sözlə Kənanın hər gün beynində canlandırdığı siması düz qarşısında dayanmışdı. Onun da təəcüblə baxmasından bəlli idi ki, Kənanı görməyi gözləmirdi. Firuzə Fatma nənəyə baxıb başını buladı.
- Qızım.. izn ver təklikdə danışaq.
- Mənə yalan dediniz..
- Yox..
- Dediniz ki, o burada yoxdur.
- Firuzə...
Kənanın onu adını çəkməsi ilə Firuzə yerində dondu. Üzünü döndərmədən Fatma nənəyə baxırdı. Ağlamamaq üçün özün zorla tuturdu. Nəfəs alıb verməsinin sürətləndiyini görməmək mümkün deyildi.
- firuzə sənsən....mən xəyal görürəm?
- Yox oğlum. Firuzənin özüdür.
- Firuzə
- Yaxın durma mənə. Burada olduğunu bilmirdim. Bilsəm ayaq basmazdım. Fatma xala sizə də təəsüf edirəm. Mən sizin sözünüzə inanmışdım.
- Qızım mən də onun gəldiyin təzə öyrəndim. Bilirsən, deməmiş gəlmişəm. Şübhələnib.
- Izninizlə..
Firuzə sürətlə oradan uzaqlaşanda Kənan arxası ilə donuq şəkildə baxırdı.
- səfeh oğlan nə daynmısan get arxası ilə. Bura qədər mənlik. Bundan sonrası sənlik.
- Nə ?!
- Nə nə... deyirəm get. Qızı ta İrandan bura gətizdirmişəm. Belə arxası ilə baxasan deyə yox. Get sevdiyinə sahib çıx.
- Sağol nənə. Çox sağol...
Kənan Fatmanı necə qucaqladısa Fatma zorla onun qollarından çıxdı.
- dur dəli oğlan boğdun.. sonra təşəkkür edərsən. Get, tez ol... cəld..
Kənan Firuzəni canlı şəkildə qarşısında görüncə