ə anladı ki, ondan nə qədər uzaq dayanmağa çalışsa da ona o qədər yaxın bağlanır. Artıq onu tapmışkən itirmək fikri yox idi. Sürətlə pillələrdən düşüb həyətə çıxdı. ətrafa boylansa da heç kim görünmürdü. Taksilər dayanan yerə gəlib firuzəyi rəngdə donla çıxan xanımı görüb görmədiklərini soruşdu. Hər biri əli ilə məkanın bayırınıgöstərdi. Kənan qaçaraq bayıra çıxdı. Firuzə yol kənarında idi. Qaçmağa çalışır ayaqqabıları mane olurdu. əlinə alıb yenidən qaçmağa çalışanda qolundan tutan əl onu geri çevirdi. Kənanla düz üz –üzə dayanmışdı. Boyu balaca olduğundan başı onun çənəsinə ancaq çatırdı. Nəfəsini üzündə hiss edirdi. Yerində donmuşdu. Keymişdi.
- Firuzə... inana bilmirəm. buradasan..
- Burax məni..
- Yox..heç vaxt... bir daha ölsəm belə buraxmayacağam..
- Kənan..
- Can Kənan.. Firuzəm....mənim Firuzəm...bir bilsən nə çəkdim sənsizlikdən.
Kənan Firuzəm dediyi anda elə qucaqladı ki. Elə bil illərin həsrətini söndürürdü. Firuzə yerində donmuşdu. Nə bir şey deyə bilir nə də tərpənə bilirdi. Tir tir əsirdi Kənanın qollarında. Kənan onun sakit dayanmasından daha da cəsarətlənib özünə bərk bərk sıxırdı. Sanki qollarını açsa Firuzə uçub gedəcəkmiş. Firuzə gözlərini açıb ani olaraq Kənanı itələməyə başladı.
- Kənan burax... burax..burax dedim!
- Firuzə
- Uzaq dayan. Nə haqla. Kimsən sən bu cür rəfdar edirsən?
- Nə desən də vecimə deyil. Az əvvəl qollarımda olanda hiss edirdin. Ürəyinin döyüntüsünü, istəyini sevgini hiss edirdim.
- Qətiyyən. Özündən xəyal qurma. Sənə nifrətdən başqa heç nə duymuram.
- Yalan deyirsən.
- Yox.
- Hə.. inad edirsən. Amma hazıram. Nə istəsən eləməyə hazıram. Yetərki bağışla. Yetərki sev..
- Heç vaxt. Səndən heç nə istəmirəm. uzaq dayan..
- Heç vaxt! Eşidirsən. Bir daha bunu demə.
- Deyəcəyəm. UZAQ DA-YAN! Başa düşdün!
- Mənə bax. Bu balaca başına bir dəfəlik yaz bunu. Səni bir daha buraxan adam deyil.
- Onsuzda adam deyilsən. Burax.
- Nə desən də vecimə deyil. Hamısı sevgidəndir bilirəm.
- Nə? Ağlın çaşıb sənin.