Müharibənin ən qızğın
günlərindən biriydi. Esgər bir az
qabaqda cəbhə dostunun qanlar
içində yerə yıxıldığını gördü.Bir
saniyə belə səngərdən çıxmağın
mümkün olmadığı, güllələrin
yağış kimi yağdığı bir zamanda
özünü səngərdən çölə atmaq
istərkən, dostu onun çiynindən
tutub geri çəkdi.
— Dəli olmusan? Getməyə
dəyərmi? Baxsana, dəlik-deşik
olub. Ölüb. Artıq onun üçün heç
nə etmək olmaz. Boş yerə öz
həyatını da təhlükəyə atma.
Fəqət, əsgər, yoldaşını dinləmədi.
Tez səngərdən çölə atılıb, güllə
yağışı altında özünü dostuna
çatdırdı. Onu çiyninə alıb, geri
döndü. Birlikdə səngərin işərisinə
yuvarlandılar. Amma, cəsur əsgər
yaralı dostunu qurtara bilmədi.
Səngərdə qalan dostu dedi:
— Sənə dedim ki, getməyə
dəyməz. Özünü də hədər yerə
təhlükəyə atdın.
— Dəydi — gözləri dolan əsgər
dedi — dəydi...
— Necə dəydi? Bu adam ölüb,
görmürsən?
— Yenə də dəydi...onun yanına
çatanda hələ sağ idi. Onun son
sözlərini eşitmək mənim üçün
dünyalara dəyərdi.
Və hıçqıraraq həlak olmuş
dostunun son sözlərini dedi: —
Gələcəyini bilirdim...gələcəyini
bilirdim.