buraya getirdiyim gün yadıma düşmüşdü... Eynindeki güllü don ve cins penceyle Nardene en çox 18 yaş vermek olardı... Narden makiyaj da etmezdi... Ele onda en çox sevdiyim sadeliyi idi... Özünü kimese beyendirmeye çalışmırdı... Nece varsa, ele davranırdı...
- Neye gülürsen?
- Men?
- Bes kim?
- Gülmürdüm axı...
- Özünden xeberin yoxdur heç... Bayaqdan gözünü kenardakı masaya dikib gülümseyirdin... - sen deme, Nardeni düşündükce özümden xebersiz gülüremmiş...
- Senin adına çox üzüldüm... Allah yoldaşına rehmet etsin... Ölenle ölünmür... Allah qalanlara ömür versin... - başqa da ne deyeceyimi bilmirdim...
- Çox sağ ol... Allah ölenlerimize rehmet etsin... - danışmadan şirniyyatlarla çayımızı içmeye davam etmişdik...
- Amin, bayaq dediklerime göre mene qırılmadın?
- Hansı dediklerin?
- Seni sevdiyimle bağlı...
- Yox... Şefeq, eger meni dinleye bileceksense, indi her şeyi danışsam, yaxşıdır... - men de yaşadığım hissleri Şefeqe bildirmek isteyirdim...
- Dinleyerem... Niye dinlemeyim ki? Ne istesen, danış...
- Heç bilmirem söhbete haradan başlayım... Heyat bizi haradan haraya getirib... Belke de, ikimizden birimiz cesaretli olsaydıq, indi burada başqa şeraitde oturardıq... Şefeq, men de sene qarşı eyni hissleri beslemişem... Men de seni sevmişem... Özü de lap çox...
- Axı bu nece ola biler? - Şefeq teecüblenmişdi...
- Xahiş edirem ki, sebirli olub sona kimi dinle... Men seni ilk gördüyüm vaxtdan beyenmişdim... Zamanla bu hissler sevgiye çevrildi... Ancaq sene heç ne deye bilmedim... Men düşünmezdim ki, senin de üreyin mene qarşı sevgi ile çırpınır... Eslinde, düşünürdüm ki, universiteti bitirdikden sonra sene her şeyi danışaram... Heç bunu nece edeceyimi de bilmirdim... Senin dostluğunu itirmekden qorxduğumçun her şeyi gizlemişdim... Universiteti qurtaran kimi sen Bakıya getdin... Mene zeng edib aşiq olduğunu dedikde inandım... Axı senden heç zaman özüme qarşı başqa davranış tutmamışdım... Senin aile qurmağını bildikden sonra nömremi deyişdim...