Qelbimde soz kesikleri

Bölüm 28

Amin...
Qarşımda Şefeqi gördükde çox böyük çaşqınlıq yaşamışdım... Uzun illerden sonra Şefeq burada ne edirdi? Anlamırdım...
- Amin... Ne ruh görmüş kimi üzüme baxırsan? - Şefeq qarşımda dayanıb elini yelledirdi...
- Men getdim... Senin bu oğlanı özüne getirmeyin vaxt alacaq... Helelik... - Rauf sözünü deyib otaqdan çıxmışdı...
- Amin... Niye bele oldun ki? Menem Şefeq... Senin bir vaxtlar canın olan Şefeq... Her sirrini bölüşdüyün Şefeq... - Şefeq Raufun bayaq oturduğu stulda yerini rahatlamışdı...
- Men inana bilmirem... Getmeyinden hardasa 7 il keçib... Seni bir daha göreceyimi düşünmezdim...
- Düşünmediyimiz bir gün başımıza gelir... Qismet... - Şefeqin üzü bir anda düşmüşdü...
- Seni buraya getiren sebeb mene çox maraqlıdır...
- Burada işin çoxdur?
- Neçe gündür xestexanada yox idim... Yeni xesteler gelib... Onlara baş çekib yoxlamağı düşünürdüm...
- Bir neçe saatı mene ayırsan, heç ne olmaz... Neçe gündür xestexana sensiz de işleyirdi... Deyirem, belke gedek restoranların birinde çay içek... Hem de söhbet ederik... Nece düşünürsen?
- Hmmm... Olar... - belke de, düzgün etmirdim... Ancaq Şefeqle menim aramda her zaman yaxın münasibet olmuşdu... Birden- bire deyişe bilmezdim... Şefeqle xestexanadan ayrılıb menim maşınıma eyleşmişdim...
- Amin... Gel, hemişeki mekanımıza gedek... Hele de işleyir ora?
- He... Nece qoyub getmişdinse, ele de işleyir...
- Ne yaxşı... Çox sevindim... Xatireleri tezeleyerik... Nede olsa, ora ile bağlı lap çox xatirelerimiz var...
- Esas da senin... En çox sen gedirdin ora... Ele meni de sen aparmışdın...
- Mecbur aparmamışdım ki... Sen de dünenden razı idi... O qeder teecüb qalmışdım ki, senin kimi birinin ele sade yere getmesine... Amma sonralar bu hallarına alışdım...
- Alışmalı idin de... Yapışıq ekizler kimi hara getsek, ayrılmazdıq...
- Hamı bizi sevgili bilirdi... O qeder ayrılmayanlar ancaq sevgililer olardı da...
- Demeye... Az qalırdıq geceni de eyni evde