Bu da sevirəm deyən adam..
- Sənin elədiyin nədir guyam?
- Pişik balasını.....
- Hə... davam elə.. balasını...
Firuzə anidən dediyi sözə özü də duruxdu. Cümləsini tamamlaya bilmridi. Kənanın gülümsəməsi isə lap utandırırdı onu.
- eşidirəm. sən pişik mən balasını neynir...
- zəhrimar eləyir, burax.
Qapının döyülməsi ilə hər iki birdən diksindi. Kənanın ani boşluğundan istifadə edən Firuzə cəld ayağa qalxdı.
- Firuzə, qızım gələ bilərəm?
- Hiiiii atam... Kənan atam
- Oo nə gözəl.. gələcək qaynatam da gəlib. Qoy mən açaram
- Dəlisən sən! Sakit dur.. səsini çıxarma!
- Firuzə niyə pıçıltı ilə danışırsan?
- Kənan sus! Qurban olum sus! Allahım... Allahım neyniyəcəyəm mən.
- Firuzə, niyə gizlənək ki? Ikimiz də böyük insanlarıq. Həm daha yaxşı.. Atana ikimiz də nişanı qaytaracağını mənimlə evlənəcəyini deyərik.
- Sənin başın xarab olub! Nə evlənməsi? Gir hamam səsini də çıxarma!
- Necə yəni nə evlənməsi?
- Kənan hamama gir!
- Girmirəm.
Kənan yatağa əyləşərək yerini rahatladı.
- Atan gəlsin, mən onunla danışaram
- Istəmirəm, əl çək. Başa düşdün. Atamı yola salan kimi rədd olub gedirsən.
- Getmirəm. oturacağam burada.
Firuzə nə qədər chd eləsə də gücü Kənanı qaldırmağa çatmırdı. Qolunu tutub dartdıqca dartı.. Kənan yerindən belə tərpənmir əksinə gülürdü.
- Firuzə, qızım.. yaxşısan?
- Hə...hə.. ata. Bir dəqiqə açıram. Kənan qurban olum gir hamama..
- Qaytaracaqsan nişanı?
- Kənan!
- Getmirəm.
- KƏNAN!
- Məni sevirsənsə qaytaracaqsan. Özü də idi deyəcəksən atana..
- Yaxşı.. yaxşı gir hamama, çıxma.
- Söz?
- Indi yox. Indi mümkün deyil.. onda atanı tez yola sal. Burada səninlə qalacağam.
- NƏ?! Başın xarab olub? Bircə bu çatmırdı.
- Mənə nə? Onda atana de..
- Kənan uşaq olma..
- Firuzə, qızım!
- Gəldim ata! Kənan yalvarıram gir hamama səsini də çıxarma.
- Məni sevirsən?
- Kənan gir hamama dedim?
- Sevirsən ya yox? Denən girirəm.
- Firuzə…
- Gəldim gəldim. Hə sevirəm, gir hamamaaaa…
- Bir də de
- KƏNAN!
- Yaxşı