Qisas meleyi

8 ci bolum

-Nə sənlə olur , nə də sənsiz...
Taksidən düşüb tələsik addımlarla evə doğru irəliləyirdim.Əllərim əsərək qapını açıb içəri keçdim.Ağlamışdım.Yenə göz yaşlarım məni acı həqiqətələrlə üz-üzə qoymuşdu. Güzgü qarşısına keçib yenə hər damla göz yaşımda ondan bir xatirə anmışdım. 5-6 ay həyatımı necə də dəyişmişdi. Zaman ötdükcə həyatın səni haralara gətirib çıxaracağını bilməzsən. Bir zamanlar iki ən doğma idik, indi isə..Indi isə üz-üzə gəlincə bir-birindən qaçan iki cüt gözün sahibiyik. Dəyişdi..Gəlişin kimi gedişin də həyatımı çox dəyişdi. Hər şeydə bir az sən vardın sanki. Hətta hansısa yad bədəndə sənin ətrini duyanda belə xatirələr məni sənə aparırdı.Mən özümü səndə tapmışdım. Bütün dəlilikləri , "olmaz"ları birgə həyata keçirmişdik. Yadında? Bir gecə saat 2-də bizim evin önündəki görüşümüz? Yağış yağsa da bizə təsir etmirdi. Məni ilk dəfə həmin gün öpmüşdün. Qarşılıq verə bilməməyim sənə gülməli gəlirdi.Bundan xoşhal olmuşdun sanki. İlk dəfə idi bir-birimizə bu qədər yaxın məsafədə olurduq. Mən nazik ev paltarında idim. Pencəyini əynimə keçirib "sən hələ mənə lazımsan" söyləmişdin . Ilk dəfə onda duymuşdum qoxunu. Qucaqlaşıb küçənin kandarında oturmuşduq. Məni elə qucaqlamışdın ki, sanki buraxsan qaçacam. Başımı sinənə dayayıb "yaxşı ki varsan " söyləmişdim.Həmin gün mənə söz vermişdin.Indi bəlkə də xatırlamazsan. "Səni başqasına vermərəm" demişdin. Bəs parkda uşaqlıq etməyim yadında? Inadlaşıb məni sevdiyini qışqıraraq hər kəsin içində söyləməyini istəmişdim.Sonda sən razılaşmışdın.Hər kəs bizi izləyirdi həmin an. Bu kimi xatirələrimiz çoxdur bizim.Əvvəl şirin idi , sonra keçmişdə qaldıqca xatirələr də acı oldu. Sevgimizin sonu kimi. İndi "biz" yoxdur . Indi nifrətimi qazanmış "sən" varsan və təəssüflərlə yaşayan "mən".
Mənə dediyin sözlər hələ də qulağımdadır.. Lənətə gəlsin! Əvvəl sənə bəslədiyim sevgi dolu hisslərim daha nifrətlə əvəzlənib. Bəlkə də bu ən doğru yol idi. Mən unutmağın hər yolunu sınamışdım.Amma hər dəfəsində