Qisas meleyi

9-cu bölüm

-Men yeni heyata başlayacam!
-Senin mensiz bir heyatın yoxdur!
Siz heç yenice addım atmağa başlayan balacanı müşahide etmisiniz? O yıxılır, yene ayağa qalxır , yıxılır ve bir daha! Men de sanki o balaca kimiyem.Onun yoxluğu meni yıxsa da yene duruşumu itirmemeye çalışıram , yoxluğuna alışmışken daha sonra varlığı ile yıxır meni . Amma bir daha cehd, bir de ve bir de .Lakin bezen gücsüz düşürem .Onun olmadığı dünyada yaşaya bilmediyim halda , onun dünyasında yaşamaq da sıxır meni. Bütün pazlları ortaya teküb bir çıxış yolu axtarıram.Amma uğursuz cehdlerimden daha birini heyata keçirmiş oluram. Son defe yıxılanda anladım ki, her şeyin tek çaresi zamandır. Men ne qeder qaçsam, çıxış yolunu axtarsam da qismet meni ona götürür.Ve onla daha çox incilirem.Hemişeki vidalar, hemişeki hissler.Zaman keçmedikce heç ne deyişe bilmez. Men bu reallığa alışmışam artıq. Canımı sıxan bu ayrılığln sona yeteceyi bir gün var.Ve o gün gelecek. Neticede Ya mükemmel sonluq, ya da heyatın daha bir sınağı...
Zaman...Bezen keçmek bilmir, bezen keçdiyi bilinmirdi.Ve neticede her kes öz heyatını yaşayırdı.Sağalmışdımı yaralarım? Xeyr, esla! O meni bir deyil, bir neçe defe incitmişdi.Bir terefden onun buraxdığı yara izleri unudula bilmezken, diger terefden keçen o gözel anlarımızı xatırladıqca gülümseme qonurdu üzüme.Artıq Etrafdakılar menim bu hallarıma öyrenceli idiler .Bezen ise insanlardan qaçar, heç kime hiss etdirmeden öz sirli dünyama qapılardım.Kurs davam edir , ara-bir eks cinsin nümayendelerinden "sevgi" qoxusu duyulan addımlar görerdim.Tebii ki de, bu addımlar qarşılıqsız olaraq qalırdı. Çünki daha canımı incidecek kimseni görmek ya da tanımaq istemirdim.Men bir defe incilmişdim artıq.Her defe acı çekmeye tab getire bilmezdim. Günler keçir ve sanki sessizlik çökmüşdü araya.Ondan bacardığım qeder uzaq olurdum.Sanki o da bunun en doğru yol olduğunu bilib özünü xatırlatmırdı.Son defe o gece dediyi sözlerden sonra "bağışla" mesajını yazmışdı..Mense bu

[1] 2 3 4 >>