Məcburiyyət

26- cı bölüm.

Kənan sözünü deyib getsə də Firuzə hələ özünə gələ bilmirdi. Əsəbdən otaqda o baş bu baş gedib gəlirdi.
- Axmaq! Eşşək! Öldürəcəkmiş! əsl mən səni öldürəcəyəm! Özü də hər gün. Mənə elədiklərini bir – bir burnundan gətirəcəyəm. Nifrət edirəm sənə, Nifrət!
Öz özünə deyinərək yatağında oturdu, ani olaraq əlini dodaqlarına aparıb düşnücəyə daldı. Üzündə yaranacaq gülüşü o saatca saxlayaraq əlini çəkdi.
- ərimə o saat Firuzə.. o səninlə oyun oynadı.. unutma bunu.. unutma...
Telefonun çalması ilə ayağa qalxıb dəstəyi götürdü.
- alo
- qızım...
- Fatma xala, sənə o qədər əsəbiyəm, danışsaq qəlbini qıracağam, sonra..
- Qızım.. dayan.. vallah billah sənin yaxşılığın üçün edirdim. O dəli də səni sevir.
- Yox dinləmək istəmirəm. O sevib eləmir. O sadəcə xudbindir özünü düşünür. Indiyə kimi nə istəyibsə əldə edib. Mən onun əmrlərinə tabe olmayınca tərsliyinə saldı.
- Yox yox.... sən yalnış tanımısan onu. Hə, inadçıdır, amma heç vaxt bir qadına görə inad etməz.
- Əsl siz nəvənizi tanımamısınız.
- Qızım bu telefon söhbəti deyil.. Sabah görüşək danışaq.
- Yox, bağışlayın, amma görüşməli bir şey yoxdur. Həm mən sizə əsas məsələni deməmişəm. Bunu bilsəydiniz bəlkə də məni buralara çağırmazdınız. Sağlığınızla bağlı nəvəniz buradadır artıq o maraqlanar. Ona deyin. Mən nişanlı biriyəm artıq.
- Nə?
- Bəli.. sizə deməmişəm, kaş deyərdim.
- Firuzə düz deyirsən?
- Hə.
- Aman Allahım Kənan bilsə dəli olacaq.
- Narahat olmayın bilir və heç də dəli olmadı. Uzağı öldürəcəyi ilə hədələyir o da vecimə deyil.
- Qızm sən Kənanı elə belə görmə.. damarına basdınsa nə desən edər.
- Dedim axı. Vecimə də deyil. Nəvənizə deyin çəkilsin ətrafımdan. Mən artıq başqa birinin həyat yoldaşı olacağam.
- Yaxşı qızım yaxşı. əsəbiləşmə. Mən danışaram onunla. Sənin Kənandan ayırmıram. Xoşbəxtliyini öz doğma nənə kimi istəyirəm. Əgər sən xoşbəxtəm deyirsənsə məndən sənə sidqi ürəkdən dua eləmək və xoşbəxtlik diləmək qalır. Çox heyf. Istədim mənim