evimin gəlini olasan, Kənanımın xanımı olasan. Qismət deyilmiş....Könül bu.. demək mən səhv bilmişəm. Kənanı sevdiyini düşünürdüm...
Fatma danışdıqca Firuzənin gözləri dolurdu. Hikkəsindən özünü ağlamamaq üçün bərk sıxırdı. Artıq uzun müddətdir ki, içdən ağlayaraq hayqıra bilmirdi. Bu da onu lap üzürdü. Əlini ağzına tutub özünü toparlamağa çalışırdı. Fatma isə sanki dünyada nə mərhəmətli sözlər var hamısını bir araya yığıb Firuzəni lap kövrəldirdi.. Firuzə daha dözə bilməyəcəyini görüb tez sağollaşaraq dəstəyi asdı. Özünü yatağa atıb içində saxladığı hayqırtını uzun zaman sonra tökmüş oldu. Hər şey üst üstə gəlmişdi sanki. Əlini tanımırdı o heç. Arada bir İrana qayıdanda ata bala Əlinin ailəsini ziyarətə gedirdilər. Olduqca alicənab ailə idi. Evin tək oğlu olduğundan valideynləri başına dolanırdı. Əlini uzaqdan uzağa tanıyırdı Firuzə. Heç vaxt o qədər də uzun uzun ünsiyyətdə olmamışdı. Atası Əlinin ona talib olduğunu deyəndə ilk olaraq rədd etmək istəsə də atasının istəyi ilə hə demiş oldu. Bəlkə də normal şəraitdə yenə də etiraz edərdi, amma hər şeyi öyrəndikdən sonra, biləndə ki, illərdir Cavad muhsin heç nə bəlli etmədən bütün həyatını bu qıza həsr edib ona atalıq edib ona duyduğu minnət borcu sonsuz idi. Bu borcdan necə çıxardı bilmirdi. Əlinin ailəsi olduqca nüfuzlu ailə idi. Gələcəkdə onların ailələr arası bizneslərinin Cavad Muhsinə də xeyir edəcəkdi. Firuzə razılıq verməklə atasına heç olmasa da az da olsa yaxşılıq etmiş olardı. Əlinin özü də ailəsi kimi alicənab olduqca yaraşıqlı, fars kökənli ali təhsilli və mədəni bir insan idi. Firuzə hər nə qədər könlündə Kənan kimi kobuda yer açsa da onun da huzura sakitliyə ehtiyacı olanda Əlinin yanında tapmış olurdu bu sakitliyi. İndi bura gələndə Kənanı görməsi hər şeyi alt üst etdi. Beynindən Əli üçün açdığı yer belə qapanıb ancaq Kənana üçün düşünməyə ürəyi Kənana üçün vurmağa başladı. Hər nə qədər Kənana yox, istəmirəm desə də ürəyini dərinliyndə istəyirdi ki, Kənan onun qolundan tutsun və zorla uzaqlara