Kənan onun əllərini tutub gülürdü .
- burax əlimi. Göstərəcəm sənə məni qaçırmaq nə deməkdir.
- Dur... dur Allahın bəlası.. sakitləş...
- Burax dedim!
- Firuzə sakitləşməsən öpəcəm.
Firuzə ani olaraq dayandı. Onun bu hərəkətinə Kənan lap güldü.
- Gül gül.. Ən son gülən çox gülər.
- Demək bu qədər qorxursan mənim səni öpməyimdən?
- Uzaaq dur məndən. Otelə geri qaytar....ya da yox o dediyin xəstəxanaya apar və rədd ol get. Nişalım gəlib məni götürər. Deyərəm yolda ayıldım..
- Aha bu saat elə..
- Apar dedim.. aparmasan da düşüb özüm gedərəm.
- Hara gedcəksən? **** deyə bir xəstəxana varmı, varsa belə haradadır bilmirəm.
- Sən... sən yalan dedin...Aman Allahım...ayaq üstəv qırx yalan danışırsane Kənan!
- Sən öznüdən danış. Özü də mənə bax....o nəydi elə! Məni qatil eləmək fikrin var?
- .....
- Mənə sənə yaxın durmağa belə icazə vermirsən, elin oğlu qolunu belinə sarıyır. Onun o qolunu qıracaqdım, amma sən yalandan yıxıldın deyə fikrim sənə getdi.. Axırnıc dəfə olsun. Bu dəfə xamlığına keçirəm...
- Ay, Kənan...gözlərim yaşardı.. necə də lütfkarsan.....AXMAQ!
- Mənə sənə göstərərəm axmağı. Qoy o əlimə keçsin. Ya da yox. Onsuzda o xəstəxananı axtarıb tapmayınca otelə qayıdacaq. Gedək ora. Onu orada tutum gəbərdim sən də izlə.
- Heç vaxt. Barmağının ucu ilə belə ona toxunma! Eşidirsən.
- Yox karlığım tutub. Eşitmirəm. Çıracağam o ördəyi, görüm mənim olana necə əl uzadır.
- Mənim olana? Sən deyəsən uçmusan? Əlimə bax... üzüyü görürsən.. bu üzük onundur. Yəni mən ona aidəm.
Kənan ani olaraq Firuzənin əlini tutub sıxmağa başladı. Ağırdan qışqıran Firuzə onun neynədiyinin sonradan fərqinə vardı. Kənan barmaqda parlayan iri qaşlı üzüyü çıxardaraq maşının pəncərəsindən tulladı.
- yox... yox ola bilməz. Neynədin sən.
Firuzə maşından düşüb üzüyün atıldığı istiqamətdə axtarmağa başladı. Qaranlıq olduğundan heç nə görünmürdü. Artıq hirsindən ağlayırdı. Bu qədər inad bu qədər tərslik onu da yormuşdu. Gözünü yaşını tökə- tökə üzüyü axtarırdı. Kənan