Qelbimde soz kesikleri

Bölüm 31

Narden...
Heyatımız daima zaman bizi haraya sürüklese, hemin istiqamete yönelirdi... Bes zaman? Zamanı idare etmek bizim elimizde deyildimi? Boş- boş oturub saatlarla düşünmeye vaxt serf etmekdense, addım atmaq en doğru olan hesab olunmurdumu? Men doğru olanı etmişdim... Heyatımı zaman axını istiqametine doğru sürüklemekdense, yönünü deyişmeyi qerarlaşdırmışdım... İlk önce Şefeqi yolumdan temizleyib erimi yalnızca özüme aid edecekdim... Daha sonra ise Aygün xanıma gücümü gösterecekdim... Sınmaqdan usanmışdım... Bezmişdim... Ne qeder olardı her kes terefinden ezilmiş rolunda çıxış etmek? Ne qeder olardı qelbini heçe sayanlar terefinden incidilmek? Men de insan idim... (Sabina Nur) Menim de xoş söze, nevazişe, sevgiye ehtiyacım vardı... Ancaq gelen- keçek meni sözlerle yıxıb- üzerimden keçirdi... Niye? Ona göre ki, susurdum... Hörmet edirdim... Bele davrandıqca ezilirdim... Sınırdım... Daxilden param- parça olurdum... Her acı söz qelbimde yeni yara izi buraxırdı... Men sarıdıqca qanamağa davam eden yara izleri... İndi oturmaq zamanı deyildi... Ayaqda güclü dayanıb qelbimi söz kesikleri ile bezeyen insanlarla mübarize aparmağın vaxtı gelib çatmışdı... Önemli deyildi meğlub ve ya qalib olmaq... Esas olan mübarizeye başlamaq idi... İlk addım atıldısa, arxası da mütleq gelecekdi... Ancaq arxadan gelecek olanın neler getireceyini önceden heç kes bilmirdi...
Amin... Amin menimçün bu heyatda çox şey demek idi... Bu yaşıma kimi çox yollardan keçmişdim... Allah meni her cüre sınamışdı... Heyatıma daxil olan burulğan neyim varsa, özü ile aparmışdı... Ancaq evezinde qismetime Amini yazmışdı... Bundan sonrakı heyatımı Amin olmadan tesevvür bele etmirdim... Onu aldığım nefes qeder çox sevirdim... Sehranın ortasında suya ehtiyacı olan insan kimi Amine möhtac idim... Mene güc, qüvvet veren Aminin sevgisi idi... Amin olmasa, men de olmazdım... Cismim yaşamaqda davam etse de, ruhumu Amini itirdiyim yerde defn ederdim... Vaxt vardı ki, sevgiden

[1] 2 3 ... 6 >>